به گزارش برگزیده به تقل از ایسنا، مارال فرجاد نوشت: «امتحانات خرداد ۷۲ که تموم شد، برای من و مونا تازه اصل کیف شروع شد؛ رفتن با بابا به تئاتر شهر.
اون سال‌ها تئاتر شهر واسه ما فقط سالن تئاتر نبود، کل راهروها و آسانسورش پاتوق بچگی هامون بود. من و مونا و بهادر ابراهیمی و رعنا پورعرب، چهارتایی تمام سوراخ‌سمبه‌های تئاتر شهر رو زیر پا می‌گذاشتیم. واسه همینه هنوزم که هنوزه وقتایی که پا می‌ذارم اونجا، قشنگ حس می‌کنم اومدم خونه‌ی پدریم.
ما قبل تمرینِ “آن شب که تو رو زندانی بود”، با بابا و مونا اول می‌رفتیم دنبال فریماه عزیز که خونه‌شون نزدیکمون بود. همون زن نازنینی که بابا می‌گفت توی دانشکده هنرهای دراماتیک همه‌چی تمام‌ترین و زیباترین دختر بود.
فریماه فرجامی با اون‌همه درخشش توی “نرگس”، “مادر”، “پرده آخر” و “سرب”، سر تمرین و پشت صحنه بی‌نهایت فروتن، نجیب و پر از عشق بود».
این آدما اصالتشون اتفاقی نبود؛ همگی درس‌خوانده هنر بودن (بیشترشون یا فارغ‌التحصیل هنرهای دراماتیک بودن یا هنرهای زیبا)، باسواد بودن و روحشون با هنر عجین شده بود.
با اون‌همه اسم و رسم، خاکی بودن و تواضع از سر و پاشون می‌بارید. خدا رو هزار بار شکر می‌کنم که من و مونا توی همون سن و سال، با اینکه نقش کوتاهی داشتیم، ولی افتخار این رو داشتیم که کنار همین عزیزان روی صحنه بریم و ازشون درس بگیریم.
حالا بعضی وقتا آدم چیزایی از بعضی تازه‌کارا می‌بینه که دود از سرش بلند می‌شه! طرف با دو تا کار نیم‌بند، چنان قیافه‌ای می‌گیره که آدم با خودش می‌گه خدایا، منش هنرمند واقعی اونایی بود که ما بچگیمون می‌دیدیم یا این چیزی که الان داریم می‌بینیم؟
یاد اون روزا، نون و پنیر خوردنای بعد تمرین، خنده‌هامون و اون نگاه پر از مهر فریما فرجامی تا همیشه با منه.»
فریما فرجامی، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، از جمله هنرمندانی بود که در آثار ماندگاری همچون «نرگس»، «مادر»، «پرده آخر» و «سرب» ایفای نقش کرد و سال‌ها در گروه تئاتری مجید جعفری فعالیت داشت.
فریماه فرجامی در تیر ماه ۱۴۰۲ درگذشت.
17302
