به گزارش خبرگزاری برگزیده به نقل از تسنیم، محمدحسین لطیفی این روزها در دل شهرکهای سینمایی و دور از تهران، مشغول ساخت سریال «نگین ارباب» است؛ مجموعهای درباره حوادث پس از عاشورا که به گفته خودش، سالها آرزوی ساخت اثری برای امام حسین(ع) را در دل داشته و امروز آن را سهم خود از این مسیر میداند. فشردگی تولید اجازه نداد در مراسم تشییع رهبر شهید حضور داشته باشد؛ همانگونه که داود میرباقری نیز به دلیل ادامه ساخت «سلمان فارسی» ــ پروژهای که رهبر شهید بارها بر به سرانجام رسیدن آن تأکید داشتند ــ نتوانست در این مراسم حاضر شود.
اما فاصله، چیزی از اندوه صدای لطیفی کم نکرد. وقتی تصاویر تشییع را از راه دور دنبال میکرد و سالهای دیدار و گفتوگو با رهبر شهید را مرور میکرد، بغضی در صدایش بود که نیازی به توصیف نداشت. او در گفتوگویی اختصاصی با خبرنگار تسنیم، از مردی سخن گفت که به باورش، عظمتش را بسیاری تازه پس از رفتنش بهتر فهمیدند.
لطیفی میگوید بعد از این وداع تاریخی، بسیاری از مردم از ظاهر ماجرا عبور کردند و به عمق آنچه سالها در این کشور شکل گرفته بود، رسیدند؛ «مثل پدری که فرزندانش تا وقتی کنار او هستند، سختگیریهایش را میبینند، اما وقتی از میانشان میرود، تازه میفهمند همه آن سختیها برای آرامش و آیندهشان بوده است.»
از نگاه این کارگردان، بزرگترین دستاورد رهبر شهید، تنها مدیریت امروز نبود؛ ساختن آینده بود. آیندهای که به یک فرد وابسته نماند و با حذف یک نفر از هم نپاشد. او معتقد است کسانی که گمان میکنند با شهادت یک رهبر، یک اندیشه نیز به پایان میرسد، ایران را نشناختهاند؛ چراکه این سرزمین بارها نشان داده بر مدار یک باور حرکت میکند، نه بر محور یک فرد.
لطیفی با همان بغضی که در تمام گفتوگو همراهش بود، تأکید میکند که مردم نباید فراموش کنند چه مقاومت بزرگی پشت سر گذاشته شد و چگونه ساختاری شکل گرفت که امروز، با وجود سختترین آزمونها، همچنان با اقتدار به مسیر خود ادامه میدهد.
او در میان خاطراتش، از دیدارهایی نیز یاد میکند که رهبر شهید با دقت درباره آثار نمایشی سخن میگفت؛ از علاقهشان به «صاحبدلان» و تأکید بر قدردانی از عوامل آن. خاطراتی که برای لطیفی، نشانه نگاه عمیق رهبری به فرهنگ و هنر بود؛ نگاهی از سر شناخت، نه صرفاً از جایگاه مسئولیت.
شاید برای همین است که این روزها، در حالی که خود مشغول روایت روزهای پس از عاشوراست، بیش از هر زمان دیگری به این نتیجه رسیده که بعضی انسانها را تنها پس از رفتنشان میتوان درست شناخت.
و شاید همه آنچه محمدحسین لطیفی میخواست بگوید، در همین یک جمله خلاصه میشود؛ جملهای که با بغض از ته دلش بیرون آمد:
«پدر که رفت، تازه فهمیدیم برای فرداهای ما چقدر تنها ایستاده بود.»
59243
