به گزارش خبرگزاری برگزیده، الهه رضایی، داور بخش کودک نخستین جشنواره ملی مونولوگ تهران، در گفت‌وگو با برگزیده درباره تفاوت مخاطب کودک امروز با نسل‌های گذشته، ظرفیت مونولوگ برای کشف و پرورش استعدادهای نمایشی، شیوه تشخیص استعداد واقعی کودکان و ضرورت حضور فعال‌تر آن‌ها در فرایند تولید تئاتر سخن گفت.
کودک امروز؛ مخاطبی با دسترسی گسترده‌تر به اطلاعات
رضایی در پاسخ به این پرسش که کودک امروز چه تفاوتی با مخاطب نسل‌های گذشته دارد و این تفاوت چه الزاماتی برای تئاتر کودک ایجاد می‌کند، گفت: «هرچقدر اطراف ما اطلاعات بیشتری وجود داشته باشد، ذهن آدم‌ها بازتر می‌شود و وقتی دسترسی به این اطلاعات سریع‌تر مقدور باشد، فراگیری هم بیشتر می‌شود. کودک و نوجوانی که مطلع‌تر باشد، با علاقه‌مندی به تئاتر و ارائه آن می‌تواند اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا کند.»
مونولوگ؛ فرصتی برای بروز استعدادهای متفاوت
این داور بخش کودک نخستین جشنواره ملی مونولوگ تهران درباره ظرفیت اجرای تک‌نفره برای جذب کودکان و نوجوانان و اینکه آیا این قالب به عناصر نمایشی بیشتری نیاز دارد، توضیح داد: «البته افراد به دلیل شخصیت‌های متفاوتشان، علاقه‌مندی‌های متفاوتی هم دارند. مطمئناً برای تعدادی از بچه‌ها باید شرایط آموزشی ایجاد شود تا علاقه‌مندی‌شان تقویت شود، اما مطمئناً کسان دیگری هم هستند که برای بروز استعدادشان به این سبک علاقه دارند.»
آموزش پیش از سرگرمی
رضایی در پاسخ به پرسشی درباره مرز میان سرگرمی و آموزش در مونولوگ کودک و نوجوان و اینکه آیا این دو هدف باید هم‌زمان دنبال شوند، گفت: «به‌جز کودکان و نوجوانان علاقه‌مند، به نظرم ابتدا باید آموزش اتفاق بیفتد و بعد به موضوع سرگرمی توجه کرد.»
چگونه استعداد واقعی کودکان را تشخیص دهیم؟
او در ادامه درباره یکی از اهداف جشنواره، یعنی شناسایی استعدادهای تازه، و چگونگی تمایز میان استعداد واقعی کودک و اجرای صرفاً حفظ‌شده یا هدایت‌شده از سوی والدین و مربیان، اظهار کرد: «معمولاً کودکان و نوجوانان در کلام و رفتار خود این موضوع را نشان می‌دهند و همین‌طور می‌توان از سوابق کارهای هنری که قبلاً انجام داده‌اند یا انجام نداده‌اند، به این مسئله پی برد.»
کودک؛ مخاطب تئاتر یا روایتگر اثر نمایشی؟
این مجری قدیمی درباره اینکه کودکان باید صرفاً مخاطب تئاتر باشند یا می‌توانند خودشان نیز در جایگاه تولیدکننده و روایتگر یک اثر نمایشی قرار بگیرند، گفت: «به گمان من به سن‌وسال بستگی دارد. هرچقدر کودک ما به سن نوجوانی نزدیک‌تر باشد، خودش می‌تواند روایتگر یک اثر نمایشی باشد، ولی هرچقدر کوچک‌تر باشد، طبیعتاً تأثیر تئاتر بیشتر می‌تواند باشد.»
رضایی با اشاره به نقش جشنواره در ایجاد فرصت برای علاقه‌مندان افزود: «طبیعتاً جشنواره می‌تواند به این نتیجه برسد که در این جشنواره‌ای که می‌خواهد برگزار شود، بستر لازم را برای علاقه‌مندان ایجاد کنیم.»
ضرورت استفاده بیشتر از ظرفیت خود کودکان
رضایی در پاسخ به این پرسش که تئاتر کودک امروز چه چیزی را نسبت به گذشته از دست داده و چه ظرفیتی نیازمند احیاست، با اشاره به تجربه خود گفت: «من در تئاتر کودک به‌طور مستقیم فعالیت نداشتم، ولی به نظرم مشارکت کودکان برای نمایش تئاتر شاید در سال‌های اخیر کمتر مورد استفاده بوده است. یعنی شاید برای کودکان تئاتر ساخته می‌شده، ولی از ظرفیت خود کودکان شاید کمتر استفاده شده است.»
مونولوگ در عصر شبکه‌های اجتماعی
او در پایان، درباره امکان نزدیک کردن فرم و مدت‌زمان مونولوگ به ذائقه کودکان در عصر گسترش شبکه‌های اجتماعی و محتوای کوتاه، بدون تقلیل آن به محتوایی صرفاً مجازی، بیان کرد: «شاید این کار به‌راحتی مقدور نشود؛ کمی سخت و کمی زمان‌بر باشد، ولی قطعاً مثل خیلی از کارهای دیگر، آموزش و زمان‌بندی مناسب می‌تواند امکانش را فراهم کند.»
5959
