به گزارش خبرگزاری برگزیده، سعید پیردوست، بازیگری که امروز سهشنبه ۱۶ دیماه در ۸۵ سالگی درگذشت بیش از هرچیز با نقش رئیس در «پاورچین» و همینطور شیرفرهادپیر در «شبهای برره» و چند سریال دیگر از مهران مدیری شناخته میشود. او اما قبل از اینها بازیگر تعداد زیادی از فیلمهای مسعود کیمیایی بود و به همراه فرامرز قریبیان، از ۷۰ سال پیش با کیمیایی رفاقت داشت. او با مسعود کیمیایی هممحلهای بود. در خیابان زید، کوچه دردار، کوچه آبشار، از محلههای قدیمی تهران.
پیردوست پیش از آن که بازیگر شود، مدتی کارمند بانک بود، بعد به کمپانی ماک رفت و آنجا مشغول شد، ولی در کنارش دورادور با کیمیایی در تماس بود. سر فیلم «خاک» (۱۳۵۲) از کیمیایی خواست نقشی به او بدهد. در این فیلم، نقش کوتاه و دیالوگ کمی داشت و از «گوزنها» (۱۳۵۳) بود که خودش را بازیگر به حساب آورد. او در«گوزنها» با نقشی کوتاه اما بهیادماندنی -یک کفترباز در سکانس کلانتری- نشان داد بازیگر جزئیات است. بازیگری که میتواند در چند ثانیه، هم فضا را بسازد و هم حضور خود را در ذهن تماشاگر ماندگار کند؛ مردی با پیراهنی خانگی و چهرهای پریشان که نگران کبوترهایش است. کبوترهایی که مأموران شهربانی مصادره کردهاند و او با لحنی درمانده، انگار بخشی از جانش را به گرو گرفته باشند، به کلانتری مراجعه کرده است. پیردوست زمانی در مورد این نقش در گفتوگو با هوشنگ گلمکانی در پاسخ به این سوال که: «نیازی به تجربه کبوتربازی داشتی یا کبوتربازها را میشناختی؟» گفت: «نه اصلا… ابداً هیچ شناختی نداشتم و فقط حسی بود وقتی که میگفتم همه اینا زنوبچههای من هستند». «غزل»، «سفر سنگ» و «خط قرمز» فیلمهای دیگر کیمیایی بودند که پیردوست در آنها بازی کرد اما نقطه عطف حرفهای او زمانی بود که در سریالهای مهران مدیری ظاهر شد و به اوج شهرت رسید.
او قبل از «پاورچین» (۱۳۸۱)، در فیلم سینمایی «توکیو بدون توقف» با مهران مدیری کار کرد و بعد از آن بود که از مدیری خواست نقشی به او بدهد. آنطور که پیردوست میگوید مدیری گفت در «پاورچین» نقشی برای او ندارد مگر نقش یک رئیس اداره که بهندرت و هفتهای یکی، دو روز سر کار میرود. پیردوست قبول کرد و کار شروع شد. او در«پاورچین»، در نقش رئیس یک شرکت مهندسی، چهرهای از مدیران میانسال ساخت که میان جدیت اداری و سادهدلی در نوساناند. او در «نقطهچین» (۱۳۸۲)، به نقش پدر کوروش (سیامک انصاری) جان بخشید. مردی خردهگیر، پرغرولند، اما مهربان. فروشنده لوازم صوتی و تصویری که میخواست تصویری از پدری ایرانی باشد و نظم و محبت را در یک قاب جمع کند. پیردوست در سریال «شبهای برره» (۱۳۸۴) در نقش خانِ بالابرره، یکی از بهیادماندنیترین چهرههای خود را آفرید؛ مردی که در میان غوغای شوخیها و زبان ساختگی برره، با چهرهی بامزه و اقتدار پنهان، طنزبه جایی آفرید. در «جایزه بزرگ»، در نقش آقای سعادتی، دوباره همان منش آشنا را در قالبی تازه تکرار کرد؛ پدری که در ظاهر سخت میگیرد، اما از درون نگران است و دلش برای فرزندش میتپد. او در «مرد هزارچهره» در نقش استاد عزلت، شاعر مسلکِ طناز و شیرینبیان، مرز میان شوخی و جدی را شکست؛ با نقش شاعری که در کلماتش جدیت نهفته بود و همینطور جهالت.
سعید پیردوست، سال گذشته در گفتوگویی با مهر به بهانه روز سینما؛ ۲۱ شهریور، در جواب این که کدام یک از نقشهایش را بیشتر از همه دوست دارد، گفته بود: «من از میان فیلمها و سریالهایی که بازی کردم «گوزنها» را بیشتر از بقیه دوست دارم. البته همه کارهای آقای مدیری را هم دوست دارم و همچنین «کارگاه علوی» بسیار برای من خاطرهانگیز است. کارهای آقای الوند را هم دوست دارم و از همهشان خاطره خوب دارم.» او قبلتر نیز به تسنیم گفته بود: «من در سینما «مزاحم» را فراموش نمیکنم که لحظات جذابی را با مرحوم شکیبایی سپری کردم. در تلویزیون هم «نقطهچین»، «پاورچین» و «شبهای برره» جزو کارهایی بودهاند که همیشه از آنها به خوبی یاد میکنم.» پیردوست که در سالهای پایانی زندگی، به قول خودش، خاطرات قدیمی را مرور میکرد، گلایههایی هم داشت؛ گلایه از شرایط بد دستمزدها تا فیلمنامههای ضعیف. از این که فیلمسازان قدیمیها را فراموش کردهاند و نقشها همه برای جوانان است. سعید پیردوست چند سالی بود که میان خانه و بیمارستان رفتوآمد میکرد و هرازگاهی خبری از احوال نامناسبش به رسانهها میرسید تا این که سرانجام ۱۶ دی ۱۴۰۴ خبر آمد این بازیگر قدیمی تنها چند روز بعد از تولد ۸۵ سالگیاش درگذشته است.
مراسم خاکسپاری زندهیاد سعید پیردوست، بازیگر سینما و تلویزیون پنجشنبه، ۱۸ دیماه ساعت ۱۰ صبح در قطعه هنرمندان بهشت زهرا برگزار میشود.
59242
