به گزارش برگزیده، روزنامه الاخبار گزارش داد، مصر در موضع خود نسبت به بحران یمن، میان دو محدودیت توازن برقرار میکند: تأمین امنیت کشتیرانی در دریای سرخ و تنگه بابالمندب، بهگونهای که حفاظت از درآمدهای کانال سوئز و منافع استراتژیکی که این آبراه دارد، ممکن شود؛ و پرهیز از لغزش به سوی رویارویی مستقیم با جنبش «انصارالله» و متحدان منطقهای آن.
بر اساس گزارش منابع آگاه که با «الأخبار» گفتوگو کردهاند، بحثها و تماسهای اخیر میان مقامهای مصری و سعودی به این جمعبندی رسیده است که بر «حفاظت از ثبات اقتصادی و امنیتی عربستان بهعنوان بخشی حیاتی از امنیت ملی مصر» تمرکز شود، و تکیه بر ابزارهای دریایی، هوایی و اطلاعاتی، و تأکید بر راهحل سیاسی مذاکرهای برای کاهش خطر گسترش دامنهٔ درگیری ترجیح داده شود.
منابع تصریح میکنند که هر تهدیدی علیه کشتیهای تجاری یا نفتکشها در دریای سرخ میتواند قاهره را به «اتخاذ تدابیری برای حفاظت از جریان تجارت» وادار کند، بدون آنکه این به معنای درگیر شدن در عملیات نظامی داخلی یمن باشد.
در کنار این، با توجه به روابط اقتصادی گسترده عربستان و مصر که شامل تجارت، سرمایهگذاریها، حوالههای مصریهای شاغل در عربستان و روند انتقال انرژی میشود، گسترش دامنه هدف قرار گرفتن خاک عربستان یا تأسیسات نفتی میتواند قاهره را به «بازنگری در سطح مداخله خود» وادار کند، بهویژه در شرایطی که نگرانی از آشفتگی بازارهای جهانی، افزایش هزینههای حملونقل و بیمه و کاهش رفتوآمد کشتیرانی وجود دارد.
با این حال، مصر بنا بر گفته همان منابع میکوشد از «کشیده شدن» به تنش منطقهای گسترده «پرهیز کند»؛ زیرا معتقد است ورود به جنگ علیه انصارالله میتواند آن را در رویارویی غیرمستقیم با ایران قرار دهد و در نتیجه در معرض واکنشهای نظامی قرار گیرد که پیشبینی حد و حدود آن دشوار است. بنابراین، «ماهیت مأموریت و حدود آن همچنان نقطه محوری هر بحثی درباره مشارکت احتمالی مصر است»، با این تأکید که «آنچه از راه مذاکره به دست میآید بسیار بیشتر و شاید سریعتر خواهد بود».
در این چارچوب، حساسیت مصری خاصی نسبت به «پیشنهاد عربستان برای اعزام نیروی زمینی به خاک یمن» مسجل شده است؛ پیشنهادی که به گفته مقامهای مصری در تماسهایشان با همتایان سعودی، «انتقال به سطح متفاوتی از تعهد نظامی با پیامدهای نامشخص است، بهویژه اینکه ورود به محیطی بسیار پیچیده در یمن میتواند تعیین پایان برای مأموریت را دشوارتر از اجرای یک عملیات نظامی محدود کند».
بر اساس اطلاعات موجود، قاهره برای ماهیت چارچوبی که هر نیروی نظامی منطقهای میتواند در قالب آن تحرک داشته باشد اهمیت زیادی قائل است؛ زیرا مشارکت در یک تحرک چندجانبه با اهداف مشخص، مدت زمان روشن و پوشش سیاسی و قانونی، بهطور بنیادین متفاوت از درگیر شدن در یک جنگ باز بدون سقف زمانی است. از اینرو، تعیین قواعد درگیری و هدف نهایی عملیات، در کنار حجم تهدید، از برجستهترین عواملی خواهد بود که موضع مصر را قطعی میکند؛ موضعی که همچنان بر دیپلماسی و پرهیز از جنگ پافشاری دارد.
این در حالی است که قاهره همچنان تأکید میکند که پایان دادن به آنچه «خطر انصارالله» خوانده میشود، با حملات هوایی یا عملیات دریایی قابل کاستن نیست و ادامه عملیات بدون یک مسیر سیاسی میتواند به بازتولید «تهدید» پس از مدتی، و شاید به شکلی پیچیدهتر بیانجامد. بنابراین، قاهره برای «وجود یک تصور سیاسی همزمان با هر تحرک نظامی» اهمیت زیادی قائل است و معتقد است چنین تصوری «تعیین میکند که پس از توقف عملیات قرار است چه اتفاقی بیفتد و مسئولیت اداره وضعیت در یمن بر دوش چه کسی خواهد بود».
315
