به گزارش برگزیده، دنی سیترنوویچ، پژوهشگر ارشد مؤسسه سیاست و راهبرد (IPS) دانشگاه رایشمن، در واکنش به گزارش باراک راوید، خبرنگار آکسیوس، درباره تماس ایران با دولت آمریکا برای از سرگیری مذاکرات و تعیین ضرب‌الاجل تا پایان سفر عراقچی به مسقط، در شبکه ایکس نوشت: نباید این تحول را به معنای پذیرش شکست، عقب‌نشینی یا پشیمانی ایران تفسیر کرد.
سیترینوویچ در تحلیلی نوشت که روایت تهران از این تحولات احتمالاً «تصویر آینه‌ای» روایت واشنگتن خواهد بود؛ به این معنا که دو طرف ممکن است برداشت کاملاً متفاوتی از یک رویداد واحد ارائه کنند.
به گفته او، تهران احتمالاً تأکید خواهد کرد که هرگز به دنبال آغاز مذاکرات نبوده و این روند نه با ابتکار ایران، بلکه از سوی میانجی‌ها و در هماهنگی با ایالات متحده شکل گرفته است.
این تحلیلگر افزود که از نگاه ایران، روند وقایع به شکلی دیگر تفسیر می‌شود. تهران احتمالاً استدلال خواهد کرد که در برابر هر حمله نظامی آمریکا واکنش نشان داده، در حالی که واشنگتن پس از آخرین حمله ایران به سمت اردن، تصمیم گرفت پاسخ نظامی مستقیمی ارائه نکند.
سترنوویچ بر همین اساس معتقد است اگر رهبران ایران چنین چارچوبی را برای روایت تحولات اخیر در نظر بگیرند، دشوار خواهد بود که نتیجه گرفته شود تهران اشتباه خود را پذیرفته یا تصمیم به عقب‌نشینی گرفته است.
او هشدار داد که برداشت‌هایی مبنی بر اینکه ایران دچار پشیمانی شده یا از مواضع راهبردی خود عقب نشسته است، ممکن است بیشتر ناشی از «تمایل به باور یک سناریوی مطلوب» باشد تا یک ارزیابی دقیق از نحوه تصمیم‌گیری در تهران.
تنگه هرمز؛ معیار واقعی سنجش تغییر رفتار ایران
سیترنوویچ تأکید کرد که آزمون واقعی برای سنجش وضعیت جدید، نه در بیانیه‌های رسمی، بلکه در رفتار عملی ایران در تنگه هرمز مشخص خواهد شد.
به نوشته او، اگر تهران همچنان حاضر نباشد به ایالات متحده اجازه دهد نفتکش‌های تجاری از تنگه هرمز عبور کنند، مگر آنکه واشنگتن ترتیبات مورد نظر ایران را بپذیرد، این به معنای آن خواهد بود که اختلاف راهبردی اصلی میان دو طرف همچنان حل نشده باقی مانده است.
او افزود تا زمانی که این مسئله پابرجا باشد، هرگونه اظهارنظر درباره کاهش تنش، تفاهم متقابل یا تغییر مسیر روابط تهران و واشنگتن باید با احتیاط بررسی شود؛ زیرا محور اصلی مناقشه همچنان بدون حل باقی مانده است.
از نگاه این تحلیلگر، تماس‌های دیپلماتیک و پیام‌های سیاسی به خودی خود نشان‌دهنده تغییر محاسبات راهبردی نیستند و آنچه در نهایت اهمیت دارد، رفتار طرفین در میدان، به‌ویژه در یکی از حساس‌ترین نقاط تقابل ایران و آمریکا یعنی تنگه هرمز خواهد بود.
۳۱۵/۴۲
