به گزارش خبرگزاری برگزیده، رویترز نوشت: چین یکی از مشتریان و سرمایهگذاران اصلی بخش نفت ونزوئلا است؛ صنعتی که پس از دستگیری نیکولاس مادورو توسط ارتش آمریکا، مورد توجه دونالد ترامپ قرار گرفت تا احیا شود. سالها سوءمدیریت، کمبود سرمایهگذاری و اخیراً تحریمهای آمریکا، تولید نفت خام ونزوئلا را از اوج حدود ۳.۵ میلیون بشکه در روز در اواخر دهه ۱۹۹۰ به حدود ۱.۱ میلیون بشکه در روز در سال گذشته کاهش داده است.
اکثر صادرات نفت ونزوئلا به چین انجام میشود، هرچند پکن حجم دقیق واردات را کمتر اعلام میکند و بسیاری از محمولهها تحت نامهای دیگر وارد میشوند. بر اساس گزارش شرکت تحلیل انرژی Vortexa، واردات نفت ونزوئلا به چین در سال ۲۰۲۵ حدود ۴۷۰ هزار بشکه در روز بود؛ رقمی معادل ۴.۵ درصد از کل واردات دریایی نفت خام این کشور.
پالایشگاههای کوچک و مستقل چین، معروف به «تیپات»، خریداران اصلی نفت خام ونزوئلا با تخفیف هستند و بخشی از پرداختها برای بازپرداخت بدهی کاراکاس به پکن، که بیش از ۱۰ میلیارد دلار تخمین زده میشود، استفاده میشود. طبق گزارش موسسه امریکن انترپرایز، سرمایهگذاران چینی از سال ۲۰۱۶ تاکنون بیش از ۲.۱ میلیارد دلار در بخش نفت ونزوئلا سرمایهگذاری کردهاند و جزو معدود شرکتهای خارجی فعال در این کشور باقی ماندهاند.
شرکت ملی نفت چین (CNPC) که پیش از تحریمهای آمریکا در سال ۲۰۱۹، سرمایهگذار عمده بود، همچنان در شرکت مشترک «سینوونسا» با شرکت نفت دولتی PDVSA فعالیت میکند. اگرچه CNPC خرید مستقیم نفت ونزوئلا را در ۲۰۱۹ متوقف کرد، نفت خام این کشور همچنان از طریق تاجران و شرکتهای دولتی چین به بازار پکن راه پیدا میکند. مورگان استنلی اعلام کرده CNPC شریک یک شرکت مشترک است که ۱.۶ میلیارد بشکه از ذخایر نفتی ونزوئلا را کنترل میکند.
سینوپک، غول نفتی دولتی چین، نیز شریک یک سرمایهگذاری مشترک دیگر است که حدود ۲.۸ میلیارد بشکه از ذخایر نفتی ونزوئلا را مدیریت میکند. تلاشها برای دریافت توضیح از CNPC و سینوپک درباره جزئیات مشارکتشان تاکنون بینتیجه مانده است.
شرکت خصوصی چاینا کنکورد ریسورسز نیز سال گذشته قصد داشت بیش از یک میلیارد دلار در دو میدان نفتی ونزوئلا سرمایهگذاری کند تا تا پایان ۲۰۲۶ روزانه ۶۰ هزار بشکه نفت تولید کند، اما امکان تماس برای اظهار نظر فراهم نشد. شرکتهای کروی پترولیوم و گروه نفتی آنهویی ارهوان نیز در سال ۲۰۲۴ قرارداد تولید نفت با PDVSA دریافت کردند، اما مشخص نیست این قراردادها فعال هستند یا خیر.
صادرات نفت خام ونزوئلا به آمریکا در سال ۱۹۹۷ به اوج خود یعنی ۱.۴ میلیون بشکه در روز رسید و ۴۴ درصد تولید کشور را تشکیل میداد. این رقم تا ۲۰۱۸ به ۵۰۶ هزار بشکه در روز کاهش یافت، زیرا عرضه نفت سنگین رقیب از آمریکا، مکزیک و کانادا افزایش یافت. پس از تحریمهای مستقیم ترامپ علیه PDVSA، صادرات ونزوئلا بین ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ به صفر رسید.
به گزارش CNN، حتی اگر دسترسی بینالمللی به نفت ونزوئلا از فردا بهطور کامل برقرار شود، بازگرداندن تولید نفت این کشور به سطح قبلی، سالها زمان و سرمایهگذاری هنگفتی میطلبد. شرکت دولتی نفت و گاز ونزوئلا (PDVSA) اعلام کرده که خطوط لوله این کشور طی پنج دهه گذشته بهروزرسانی نشدهاند و نوسازی کامل زیرساختها برای رسیدن به تولید اوج، نیازمند سرمایهای حدود ۵۸ میلیارد دلار است. فیل فلین، تحلیلگر ارشد بازار در گروه پرایس فیوچرز، در این باره میگوید: «این موضوع میتواند برای بازار نفت یک رویداد تاریخی باشد.»
ونزوئلا با داشتن بزرگترین ذخایر اثباتشده نفت جهان، ظرفیت بالقوهای بسیار فراتر از تولید فعلی خود دارد. این کشور در حال حاضر روزانه حدود یک میلیون بشکه نفت تولید میکند، یعنی تنها ۰.۸ درصد از تولید جهانی نفت خام؛ رقمی که کمتر از نصف تولید پیش از به قدرت رسیدن مادورو در سال ۲۰۱۳ و کمتر از یکسوم تولید ۳.۵ میلیون بشکه در روز پیش از روی کار آمدن رژیم سوسیالیستی است.
گزارش اداره اطلاعات انرژی آمریکا نشان میدهد که تحریمهای بینالمللی و بحران عمیق اقتصادی نقش مهمی در کاهش تولید نفت ونزوئلا داشتهاند، اما کمبود سرمایهگذاری و فقدان تعمیر و نگهداری زیرساختها نیز از عوامل اصلی محسوب میشوند. زیرساختهای فرسوده انرژی، ظرفیت تولید نفت این کشور را طی سالها به شدت محدود کرده است؛ به بیان ساده، ونزوئلا در حال حاضر آنقدر نفت تولید نمیکند که بتواند تأثیر قابلتوجهی بر بازار جهانی داشته باشد.
۲۲۳۲۲۴
