در چنین شرایطی نتانیاهو بر سر یک دوراهی بی‌سابقه قرار گرفته است: مرگ یا خودکشی! صورت مسئله از این قرار است که نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی قصد دارد با خلق وضعیت اضطراری ناشی از جنگ در تل‌آویو، زمان برگزاری انتخابات سراسری را به تعویق بیندازد تا بلکه بتواند تا حدی شکاف به‌وجود آمده میان خود و رقبایش را ترمیم کند. این در حالی است که اگر کابینه‌ای برای نجات خود از مرگ سیاسی، به خلق بحران امنیتی، تشدید تنش نظامی یا راه‌اندازی جنگ میدانی روی آورد، دیگر نمی‌توان از آن به‌عنوان یک «تصمیم سیاسی» یاد کرد؛ این اقدام، مصداق خودکشی کابینه محسوب می‌شود! قاعده‌ای که در خصوص نتانیاهو، بن‌گویر، اسموتریچ و دیگر افراد حاضر در کابینه کنونی رژیم صهیونیستی نیز صادق است.
بحران‌سازی هدفمند، برخلاف تصور نتانیاهو، قابل‌کنترل نیست. یک عملیات تحریک‌آمیز ممکن است واکنش زنجیره‌ای طرف مقابل را به دنبال داشته باشد و یک محاسبه غلط می‌تواند تل‌آویو را وارد منازعه‌ای کند که خروج از آن ناممکن خواهد بود. در چنین وضعی، ارتش ناتوان و شکست‌خورده رژیم صهیونیستی و موساد نیز خواسته یا ناخواسته وارد بازی طراحی‌شده از سوی نتانیاهو می‌شوند.
پیامد دیگر این تصمیم نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، شوک اقتصادی و فرسایش توان داخلی در اراضی اشغالی است. هر بحران امنیتی ناشی از جنگ خودخواسته از سوی رژیم صهیونیستی، حتی اگر کوتاه‌مدت باشد، هزینه‌های سنگینی ایجاد می‌کند: افزایش ریسک سرمایه‌گذاری، خروج سرمایه، اختلال در تجارت، رشد هزینه بیمه و حمل‌ونقل، کاهش ارزش پول، افزایش قیمت کالاهای اساسی و توقف پروژه‌های توسعه‌ای.
از همه خطرناک‌تر، این رفتار یک پیام ویرانگر از سوی نتانیاهو به ساکنان اراضی اشغالی می‌فرستد: اگر کابینه رژیم صهیونیستی در انتخابات شکست بخورد، می‌تواند به صورت عامدانه خلق بحران کند و قواعد بازی را تغییر دهد. این پیام، رقابت سیاسی را به حاشیه می‌راند و انگیزه دست‌زدن به اقدامات افراطی را در آینده افزایش می‌دهد. حتی کابینه بعدی در رژیم صهیونیستی نیز ممکن است چنین الگویی را تکرار کند. نتیجه ماجرا، ایجاد چرخه‌ای از بحران‌سازی، تعویق، سرکوب و بحران‌های بزرگ‌تر خواهد بود.
در نهایت اینکه، نتانیاهو در نقطه‌ای قرار گرفته که باید میان دو گزینه «مرگ ناخواسته» و «خودکشی» یک گزینه را انتخاب کند. گزینه سومی برای جلاد تل‌آویو وجود ندارد.
17302
