به گزارش برگزیده، تارنمای تحلیلی نشنال اینترست آمریکا افزود: در حالی که رئیس جمهور چین، برای سفر به واشنگتن در هفته آینده آماده میشود، بخش عمدهای از دیدگاه ها بر مجموعهای از سوالات آشنا متمرکز شده است. آیا شی و دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا روابط متقابل کشورشان را تثبیت خواهند کرد؟ آیا میتوانند تنشها بر سر تایوان را کاهش دهند؟ آیا اختلافات تجاری کاهش خواهد یافت؟ آیا تماسهای نظامی بهبود خواهد یافت؟ این پرسش ها مهم هستند اما مهم ترین پرسش راهبردی را نادیده می گیرند.
به گزارش روز شنبه ایرنا، این رسانه افزود: مخاطب اصلی نشست سران آمریکا و جین در پکن یا واشنگتن حضور ندارد. مخاطبان اصلی آنها در توکیو، میلان، کانبرا، سئول و به شکل فزاینده ای پایتخت های سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) هستند. اهمیت راهبردی این نشست کمتر در مفهوم این سفر برای روابط دوجانبه آمریکا و چین است و بیشتر به پیامی که آمریکا به متحدانش ارسال می کند، مربوط می شود.
این امر، تغییر اساسی در فضای امنیتی بین المللی را نشان می دهد. در بیشتر دوران پس از جنگ سرد، روابط آمریکا و چین را عمدتا می توان از لنز روابط دوجانبه درک کرد. اما امروز این طور نیست. ائتلاف ها به جای روابط انفرادی کشورها به شکل فزاینده ای توازن قوا در منطقه هند_اقیانوسیه را شکل می دهد.
شاهد این ادعا در منطقه مشهود است. ژاپن بیشترین قابلیت نظامی را در طول دهه ها برای خود ایجاد می کند. فیلپین دسترسی نظامی به نیروهای آمریکایی را بر اساس توافق همکاری دفاعی توسعه یافته، گسترش داده است. کره جنوبی و ژاپن همکاری های امنیتی عمیقی را با وجود تنش های سیاسی بلندمدت ایجاد کرده اند. آکوواس (جامعه اقتصادی کشورهای غرب آفریقا) همکاری های دفاعی بین استرالیا، انگلیس و آمریکا را تعمیق کرده است. در عین حال، متحدان اروپایی آمریکا، بسیار از طریق اعزام ناوها ، همکاری صنعتی دفاعی و هماهنگی های راهبردی فعال تر شده اند.
از نقطه نظر پکن، این استقرارهای نظامی نسبت به هر اجلاس انفرادی دیگری پیامد دارد. چالش آمریکا دیگر فقط چین نیست بلکه شبکه ای از ائتلاف ها و متحدان یکپارچه این کشور است. آمریکا و ژاپن فرماندهی مشترک و برنامه ریزی عملیاتی خود را تقویت کرده اند. واشنگتن، توکیو و مانیل همکاری های سه جانبه را گسترش داده اند. در سراسر منطقه، کشورهای متحد در دفاع هوایی و موشکی، نظارت دریایی، لجستیک و سامانه های خودکار سرمایه گذاری می کنند. همه این تلاش ها معماری بازدارندگی بر مبنای ائتلاف سازی را ایجاد می کند.
چنین واقعیتی نشان می دهد که میزان موفقیت سفر شی به واشنگتن را باید چگونه ارزیابی کنیم. نشست های موفقیت آمیز آنهایی نیستند که بیشترین تیتر اخبار را به خود اختصاص دهند یا به بیانیه های ظاهرا خوشبینانه منجر شوند. بلکه برای ارزیابی ارزش این سفر باید بر اساس سه پرسش زیر قضاوت کنیم:
نخست، این اجلاس باعث کاهش خطر سوء محاسبات بدون تضعیف بازدارندگی می شود؟ آمریکا و چین دلایل خوبی برای حفظ کانال های ارتباطی بین دو کشور دارند. رقابت راهبردی آنها بدون توجه به فضای دیپلماتیک ادامه خواهد یافت و خطر تنش های تصادفی یا غیرعمدی واقعی است. دیپلماسی زمانی خوب عمل می کند که دو طرف هزینه های زورگویی و ماجراجویی نظامی را درک کنند.
دوم، آیا این اجلاس بار دیگر به کشورهای متحد آمریکا اطمینان می دهد یا آنها را به حاشیه می راند؟ این سوالات مهم هستند زیرا متحدان آمریکا مدتهاست که نگران توافقات بین قدرت های بزرگ هستند که به هزینه آنها بدست آمده است. کشورهای متحد به دقت تعامل بین واشنگتن و پکن را در سطح مقامات عالی رتبه دو کشور رصد می کنند. سیاستمداران کشورهای متحد آمریکا توجه کمتری به نمادگرایی تشریفاتی خواهد داشت و بیشتر متوجه تاثیر این نشست در تقویت اعتماد آنها به اولویت کشورهایشان در راهبرد آمریکا خواهد بود.
سوم، آیا این اجلاس شتاب همکاریهای دفاعی متحدان را حفظ میکند؟ این می تواند در نهایت مهم ترین سوال باشد. هدف اصلی استقرارهای نظامی راهبردی در منطقه هند اقیانوسیه، تنها تمرین نظامی یا ابتکار دیپلماتیک نیست بلکه هدف یکپارچگی بیشتر قابلیت های کشوهای متحد در چندین حوزه مختلف است. این موارد شامل به اشتراک گذاشتن اطلاعات امنیتی، طرح های لجستیکی و همکاری صنایع دفاعی است. کشورهای ائتلافی از طریق اشتراک اطلاعات امنیتی و همکاری لجستیک و روابط صنعتی دفاعی و نیز همکاری در حوزه مسائل دریایی و فناوری های نوظهور، عملا با یکدیگر پیوند برقرار می کنند؛ پیوندی که با همکاری آنها عمیق تر و نهادینه تر می شود.
از نگاه پکن، این روند چالش دشواری برای چین است.
به همین دلیل است که اجلاس شی در واشنگتن را نمی توان فقط با توجه به نتیجه آن در پیشرفت روابط آمریکا و چین در کوتاه مدت ارزیابی کرد. بلکه سوال اینجاست که آیا این نشست اعتماد کشورهایی را جلب خواهد کرد که همکاری آنها توازن قوا در آینده را خواهد ساخت.
سفر شی به واشنگتن، میتواند به ایجاد موانع برای رقابت و کاهش خطر تشدید بحران کمک کند. این اهداف ارزشمند هستند. اما سیاستگذاران همچنین باید در برابر انتظار از این نشست برای دستیابی به نتیجه ای راهبردی مقاومت کنند. ثبات بلندمدت در منطقه هند و اقیانوسیه کمتر به دیپلماسی اجلاس سران بستگی دارد و بیشتر نیازمند این است که آیا متحدان به تقویت قابلیتهای جمعی مورد نیاز برای جلوگیری از درگیری ادامه میدهند یا خیر. در عصر رقابت راهبردی، اعتماد به ائتلاف با یک یا چند کشور دیگر دیگر یک نگرانی فرعی نیست. این اساس بازدارندگی را تشکیل می دهد.
به گزارش ایرنا، مقامهای ارشد دولت آمریکا روز جمعه (۲۳ شهریور) به خبرنگاران گفتند زمانی که هواپیمای شی جینپینگ روز چهارشنبه (یکم مهر) در پایگاه مشترک اندروز در خارج از واشنگتن فرود بیاید، ترامپ شخصا برای استقبال از او در محل حضور خواهد داشت. این اقدام غیرمعمول است، زیرا ترامپ معمولا رهبران خارجی را در کاخ سفید ملاقات میکند.
بخش اصلی این سفر روز پنجشنبه (دوم مهرماه) انجام خواهد شد؛ زمانی که ترامپ به همراه همسرش در مراسم استقبال رسمی از شی جینپینگ و همسرش پنگ لییوان در طبقه تشریفاتی کاخ سفید حاضر میشوند. این مراسم در فضای سرپوشیده برگزار خواهد شد. ترامپ و شی همچنین در باغ رز کاخ سفید در مراسم سان دیدن از نیروهای نظامی شرکت خواهند کرد و سپس برای انجام مذاکرات پشت درهای بسته به محل گفتوگوها خواهند رفت..
ترامپ در ماه مه (اردیبهشت) نیز برای گفتوگو با شی جینپینگ به چین سفر کرده بود. او در نخستین دوره ریاستجمهوری خود نیز به چین رفت و شی در آن زمان با استقبال رسمی و تشریفاتی گسترده از رئیسجمهور آمریکا میزبانی کرد.
شی آخرین بار در سپتامبر ۲۰۱۵(شهریور ۱۳۹۴) و در دوره ریاستجمهوری باراک اوباما رئیسجمهور دموکرات آمریکا، برای یک سفر رسمی دولتی به واشنگتن سفر کرده بود.
310310
