به گزارش خبرگزاری برگزیده، سرجیو اودیث، هنرمند پرتغالیِ شناختهشده با نام اودیث، این روزها دوباره در رسانههای خارجی با مجموعهای از آثار دیوارنگاره سهبعدی و خطای دید مورد توجه قرار گرفته است.
براساس گزارش ایلنا، آنامورفیک (Anamorphic) به نوعی تصویرسازی گفته میشود که تصویر، عمداً بهشکل کشیده، تحریفشده یا غیرطبیعی روی سطح نقاشی میشود؛ اما وقتی آن را از یک زاویه یا نقطه دید مشخص نگاه میکنی، تصویر دوباره درست و سهبعدی به نظر میرسد.
در آثار اودیث این تکنیک معمولاً با گرافیتی، پرسپکتیو و توهم بصری ترکیب میشود.
مثلاً ممکن است یک حیوان یا شخصیت روی گوشه دو دیوار، کف و دیوار، یا یک سطح نامنظم نقاشی شود. از روبهرو، شکل کاملاً عجیب و کشیده است؛ اما از نقطه دید مناسب، ناگهان به نظر میرسد سوژه واقعاً از دیوار بیرون آمده است.
تفاوتش با نقاشی سهبعدی معمولی چیست؟ نکته مهم همین است. در آثار سه بعد معمولی: هنرمند با پرسپکتیو کاری میکند که تصویر عمق داشته باشد.
در آثار آنامورفیک تصویر از ابتدا تحریف میشود تا فقط از یک زاویه خاص، فرم صحیح و سه بعدی پیدا کند.
اودیث: این تکنیک را با سایهپردازی بسیار دقیق، رنگهای واقعگرایانه و پرسپکتیو اغراقشده ترکیب میکند. با این حساب است که توهم خروج سوژه از سطح بسیار قوی میشود.
به بیان ساده، آنامورفیک یعنی «تصویرِ عمداً غلطی که از زاویه درست، درست دیده میشود.»
نگاه رسانهها به اودیث
رسانههایی مانند استریت آرت یوتوپیا در تازهترین گزارش خود بر همان امضای بصری او، یعنی ترکیب پرسپکتیو، سایه و آنامورفوز برای جاندادن به دیوارهای تخت تأکید کردهاند.
در روایتهای تازهتر، او همچنان به عنوان یکی از مهمترین چهرههای گرافیتی و دیوارنگاری پرتغال معرفی میشود که آثارش از محوطههای شهری تا فضاهای صنعتی و متروک را به صحنههایی شبیه مجسمه یا موجود زنده تبدیل میکند.
اودیث کیست؟
سِرژیو اودیث متولد ۱۹۷۶ در دامایا، پرتغال است و از نوجوانی با اسپری و دیوارنویسی وارد این مسیر شد.
او به صورت خودآموخته رشد کرد و از دهه ۱۹۹۰ به طور جدیتر وارد گرافیتی شد؛ نام هنری اودیث را هم در سال ۲۰۰۳ برگزید.
شهرت بینالمللی او بیشتر به خاطر تکنیک آنامورفیک و سبک موسوم به «سامبر تریدی» است که در آن تصاویر روی گوشهها و سطوح نامعمول طوری طراحی میشوند که از یک زاویه، سهبعدی و کاملاً واقعی به نظر برسند.
در گزارشهای خارجی جدید، تمرکز اصلی روی قدرت اودیث در «فریب دادن چشم» است؛ یعنی تبدیل دیوار، بتن و فضاهای فرسوده به صحنههایی که از دور شبیه حیوان، خودرو یا سازهای واقعی دیده میشوند.
نمونههایی مانند تبدیل یک بلوک بتنی به اتوبوس متروک یا خلق موجودات عظیم در فضاهای رهاشده، از محبوبترین کارهای او در فضای مجازی و رسانههای هنری بودهاند.
همین تداوم در تولید آثار چشمگیر باعث شده نام او همچنان در گزارشهای تازه بینالمللی تکرار شود.
اودیث فقط یک گرافیتی کار نیست؛ او بخشی از جریان هنر شهری معاصر است که مرز میان نقاشی دیواری، معماری و ادراک بصری را جابجا میکند.
آثار او معمولاً بر پایه زاویه دید خاص، نور و سایه بنا میشوند و همین باعث میشود مخاطب در نگاه اول مطمئن نباشد آنچه میبیند نقاشی است یا حجم واقعی.
از همین رو، او در گزارشهای خارجی اغلب در کنار هنرمندان برجسته هنر خیابانیِ آنامورفیک قرار میگیرد.
۵۹۲۴۴
