نرگس کیانی: «مرکز همایشهای بینالمللی صداوسیما امکانات خوبی برای برگزاری گردهماییهای علمی و تحقیقی دارد و باید با ضوابط دقیق بتواند سرویس مناسب بدهد.» این بخشی از روزنوشت ۱۲ دی ۱۳۷۳علی لاریجانی، دبیر فقید شورای عالی امنیت ملی در دوران ریاست ده سالهٔ سازمان صداوسیما است که در ادامه آن چنین مینویسد: «آخر شب، حکم انتصاب آقای حسین حاجیپور به عنوان مدیرعامل مرکز همایشها صادر شد. آقای حاجیپور کارآشنا و تیزهوش است و از ابتدای انقلاب در صداوسیما خدمت کرده است. با ایشان آشنایی طولانی دارم و امیدوارم در کارش موفق باشد.» علی لاریجانی کمی بعد (۲۵ بهمن ۱۳۷۳) در مورد این مرکز نوشت: «امروز با مجری طرح مرکز همایشها، آقای مهندس جویانی ملاقات داشتم و در مورد چگونگی تکمیل کار بحث نمودیم. قرار شد حداکثر تا اوایل سال ۱۳۷۴ افتتاح شود. زیربنای این طرح بیش از ۲۰ هزار مترمربع است و تجهیزات کاملی برای برگزاری اجلاسهای بینالمللی در آن تدارک دیده شده است؛ مرکز مهمی که برای کشور که تا به حال چنین محلی نداشته میتواند امر لازمی باشد…»
راهاندازی مرکز همایشهای بینالمللی که حسین حاجیپور از سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۹ مدیرعاملی آن را بر عهده داشت، تنها یکی از اقدامات علی لاریجانی در دوران مدیریت سازمان صداوسیما (۱۳۸۳-۱۳۷۲) بود. مرکزی که حاجیپور، رخدادن اتفاقات مهم فرهنگی را در آن حاصل حمایت و پشتیبانی علی لاریجانی از مدیران منصوبش میداند. او با اشاره به برگزاری کنسرتهایی چون کنسرت شهرام ناظری و سیدخلیل عالینژاد در این مرکز، در گفتوگو با برگزیده تاکید میکند شاید اگر هر مدیر دیگری جز لاریجانی ریاست سازمان را بر عهده داشت از رخدادن چنین اتفاقاتی جلوگیری میکرد. (عکس اصلی گزارش: بازدید سیدعطاءالله مهاجرانی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و فریدون وردینژاد مدیرعامل خبرگزاری ایرنا از سالن همایشها با حضور علی لاریجانی رئیس سازمان صداوسیما – سال ۱۳۷۸)
رئیسی که پشت مدیرانش را خالی نمیکرد
حسین حاجیپور با اشاره به این که همکاری اجراییاش با علی لاریجانی از زمان صدور حکم مدیرعاملی مرکز همایشهای بینالمللی صداوسیما آغاز شد، ادامه میدهد: «اگر بخواهم از بارزترین ویژگیهای ایشان در امر مدیریت نام ببرم، نخست باید حمایت و پشتیبانیشان را از نیرویی که به کار میگماردند یادآوری کنم. درواقع زمانی که مسئولیتی را به شخصی میسپردند، متناسب با آن، اختیارات لازم را هم به آن شخص واگذار میکردند. به عبارت دیگر، میان مسئولیت و اختیارات، تناسب برقرار میکردند. این در حالی است که کم نیستند مدیران ارشدی که چنین نمیکنند. ایشان اگر میان نیروهای تحت مدیریتشان با دیگر مدیران اختلافی بروز میکرد، حتما از نیروی تحت مدیریتشان پشتیبانی میکردند. به عنوان مثال در اختلافی که به دلایلی میان ما در مرکز همایشها با آقای عزتالله ضرغامی پیش آمد پشت ما ایستادند. به همین صورت در اختلافی که میان ما و مرحوم علی کردان بروز پیدا کرد ایشان باز هم پشتیبان ما بود. با این حساب میتوانم بگویم حمایت او از مدیران مجموعه تحت مدیریتش ازجمله ویژگیهای بارز دورانش بود.»
آنطور که نخستین مدیر مرکز همایشهای بینالمللی صداوسیما میگوید علی لاریجانی وقتی مسئولیتی را واگذار میکرد، مدام نگران رخدادن خطا از سوی نیروی تحت مدیریتش نبود. چراکه میدانست خطا بخشی احتمالی از امر مدیریت است و هیچ انسانی مبرا از آن نیست. هرچند ممکن بود بعدتر تذکراتی هم بدهد اما در طول کار به شکل جدی در نقش پشتیبان ظاهر میشد. حسین حاجیپور با ذکر این نکته، خاطرهای از حضور رهبری فقید در مرکز همایشها را یادآوری میکند و میافزاید: «خاطرم هست یکبار آقا به صداوسیما آمده و در مرکز همایشها که میزبان نمایشگاهی از دستاوردهای بخشهای مختلف سازمان بود مستقر شده بودند. اولین کاری که آقای لاریجانی انجام داد معرفی من به عنوان مدیرعامل مرکز همایشها و طرح این درخواست بود که با آقا همراه شوم و توضیحات لازم را ارائه کنم. به خوبی به یاد دارم که آقای لاریجانی نزد آقا از من تعریف و تمجید بسیار کردند و از ایشان خواستند نظراتشان را در مورد مرکز همایشها با من در میان بگذارند. آقا نظرات و سوالاتی داشتند ازجمله در این مورد که چرا در معماری مرکز از ویژگیهای معماری اسلامی استفاده نشده و به عنوان مثال کاشیکاری به کار نرفته است؟ زمانی که من خدمت ایشان توضیح دادم که ما برای ضبط و پخش صدا نیازمند استفاده از ویژگیهای آکوستیکی خاص هستیم که بتواند از رزونانس، تکرار بیمورد و تاخیر در مقاطع مختلف مساحت با مبدا صدا جلوگیری کند، آقا توضیحات مرا بهعنوان توضیحاتی فنی پذیرفتند و بر آن صحه گذاشتند. همان لحظه آقای لاریجانی در حمایت از من گفتند: عرض نکردم آقا؟! و آقا پاسخ دادند بله، ایشان به نکات جالبی اشاره کردند. این نحوه حمایت آقای لاریجانی از من به عنوان مدیر منصوبشان، هم برایم بسیار زیبا و دلنشین بود و هم نشاندهنده درک بالای هنری ایشان.»
مدیری که هم فرم را میشناخت و هم محتوا را
دومین ویژگی علی لاریجانی از نظر حسین حاجیپور، نگاه بسیط او به حوزههای فرهنگی بود. حاجیپور با ذکر این نکته ادامه میدهد: «حتما میدانید که در زمان نشستن علی لاریجانی به جای محمد هاشمی بر صندلی مدیریت در ساختمان شیشهای، صداوسیما تنها با دو شبکه در حال کار بود و شبکه سه که بیشتر بر برنامههای ورزشی تمرکز داشت قدمهای ابتدایی را برمیداشت. علی لاریجانی اما شبکههای رادیویی و تلویزیونی را به شکلی عجیب و غریب گسترش داد. افزایش تعداد شبکهها و تکثر ساخت سریالهایی که اصطلاحا سریال ویژه الف خوانده میشدند نشاندهنده نگاه بسیط او بود و همچنین نشاندهنده این که میدانست در امر مدیریت رسانه نباید تنگنظر بود و تنگدستی کرد. جالب است که این رویه ایشان در همه پستهای مدیریتیشان بود. به عنوان مثال، هنگامی که در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بودند با ممنوعیت ویدئو به عنوان کالای قاچاق مخالفت داشتند و این مخالفت را تا برطرفکردن ممنوعیت آن و راهاندازی موسسه رسانههای تصویری ادامه دادند.»
او با اشاره به این که علی لاریجانی مدیری در حد اعلا آشنا به مسائل فرهنگی و هنری بود، تصریح میکند: «چنانچه هنرمندان سازمان هر زمان با او به گفتوگو مینشستند از شناخت او نسبت به هنر لذت میبردند. این در حالی بود که مدیران دیگر اگرچه انسانهای بسیار شایستهای بودند اما بعضا حتی تلویزیون منزلشان را روشن نمیکردند و از دیگران میشنیدند که چه اتفاقاتی در تلویزیون در حال رخ دادن است.»
وقتی تابلوهای محمود فرشچیان صدای جوانان آتشینمزاج را درآورد/ بار دیگر حمایت علی لاریجانی از هنر
حسین حاجیپور با اشاره به برگزاری اجلاس سران کشورهای اسلامی در تهران به ذکر خاطرهای دیگر از حمایت علی لاریجانی از هنر و هنرمندان میپردازد. او در این مورد میگوید: «پیش از برگزاری کنفرانس، ما حدود بیش از ۳۰ تابلوی ابریشمبافت براساس مینیاتورهای زندهیاد محمود فرشچیان را در مرکز همایشها نصب کردیم. اتفاقی که از سوی جوانان آتشینمزاج مورد انتقاد قرار گرفت و به عقیده آنها منافی عفت تلقی شد. طوری که اصرار بر جمعآوری تابلوها داشتند. در حالی که قرار بود مهمانان بینالمللی اجلاس از این آثار بازدید کنند. خاطرم هست همان لحظه با دکتر لاریجانی تماس گرفتم و ایشان را در جریان گذاشتم و پرسیدم تشخیص شما چیست و چه کنیم؟ طولی نکشید که ایشان از دفترشان در طبقه چهارم ساختمان شیشهای به مرکز همایشها که در طبقه زیرین همان ساختمان قرار داشت آمدند. دکتر یکبهیک تابلوها را با دقت تماشا کردند و پرسیدند از دیدن این همه هنر جز لذت چه نصیب دیگری میتوان برد؟ بعد هم گفتند این تابلوها همینجا میمانند. جالب این که بعدتر مهمانان بینالمللی اجلاس را نیز به تماشای این آثار آوردند و از لذتی که آنها از تماشای تابلوها بردند، خودشان نیز حظ بردند.»
از کنسرت شهرام ناظری و سیدخلیل عالینژاد تا کورئوگرافی نادر رجبپور
حاجیپور با اشاره به این که «ما در مرکز همایشها کنسرتهای متعددی برگزار کردیم. کنسرتهایی که در آنها بعضا زنان نوازنده یا همخوان نیز حضور داشتند.» ادامه میدهد: «اگر خاطرتان باشد چنین چیزهایی در آن زمان تقبیح میشد اما دکتر علی لاریجانی با فراغ بال به تماشای این کنسرتها مینشستند.»
او با اشاره به این که در آن زمان چیزی نزدیک به بیش از ۵۰ کنسرت در مرکز همایشهای بینالمللی صداوسیما برگزار شد از شهرام ناظری، بهرام حصیری و سیدخلیل عالینژاد به عنوان هنرمندانی نام میبرد که در آن مقطع در مرکز همایشها روی صحنه رفتند و همینطور به کورئوگرافی (طراح حرکات موزون) توسط نادر رجبپور اشاره میکند. حاجیپور میافزاید: «به هر حال ایشان رئیس صداوسیما بودند و اگر میلی نداشتند یا مخالفتی میکردند این کارها شدنی نبود. در حالی که حتی یک بار هم به من نگفتند چرا فلان کار را کردهاید یا فلان کار را نکنید.»
مدیرعامل وقت مرکز همایشهای بینالمللی صداوسیما با اشاره به این که علی لاریجانی انسانی درویشمسلک، ملایم، نرم، فرهنگی، هنری و آداب و رسومدان بود، در پایان میگوید: «اخلاقیات ایشان هم جالب بود و من هیچوقت، در هیچ موردی ایشان را عصبانی ندیدم. یعنی از ایشان خشونت دیده نمیشد و شخصیتشان در ذهن من، شخصیتی بسیار نرم و لطیف، مطلوب و زیبا بود. من شخصیت دکتر لاریجانی را بسیار میپسندیدم و هنوز هم جزو افتخاراتم است که ایشان هم شخصیت مرا پسندیده بود و با ایشان کار کردم.»
۵۹۲۴۲
