به گزارش برگزیده، نیویورکتایمز با این مقدمه نوشته است: تهدیدهای اخیر «دونالد ترامپ» رئیسجمهور آمریکا علیه ایران، در مقایسه با اقدامات پیشین ایالات متحده علیه ونزوئلا، با مخاطرات بهمراتب بیشتری همراه است و این مسئله نشاندهنده وزن راهبردی ایران و توان این کشور برای تحمیل هزینههای سنگین در هرگونه رویارویی نظامی است.
به گزارش ایسنا، این رزونامه آمریکایی در گزارش خود آورده است تلاش ترامپ برای مقایسه ایران با پرونده ونزوئلا، تفاوتهای بنیادینی را نادیده میگیرد که ایران را به بازیگری بسیار پیچیدهتر و خطرناکتر تبدیل میکند.
بر اساس این گزارش، ترامپ عملاً به مقامهای ایرانی یک ضربالاجل داده و از تهران خواسته است برنامه هستهای خود را متوقف کند، تولید موشکهایی را که توان رسیدن به اراضی اشغالی دارند کنار بگذارد و همه حمایتهای خود از جنبشهای مقاومت در منطقه را قطع کند. ترامپ این فشار را با تهدیدهای علنی تشدید کرده و هشدار داده است که «ناوگانی عظیم» به سمت ایران در حرکت است و آمریکا، مشابه آنچه در ونزوئلا انجام داد، آماده استفاده از زور در صورت لزوم خواهد بود!
با این حال، نیویورکتایمز تأکید میکند که «ایران، ونزوئلا نیست» و این قیاس، گمراهکننده است. اگرچه هر دو کشور سالها تحت تحریم بوده و با قدرت آمریکا در تقابل قرار داشتهاند، اما ایران از توانمندیهای نظامی، فناورانه و منطقهای بسیار گستردهتری برخوردار است. به نوشته این روزنامه، همین قابلیتها باعث شده است که توان ایران برای هدف قرار دادن شهرهای رژیم صهیونیستی و نفوذ گسترده در غرب آسیا معادله راهبردی را بهطور اساسی تغییر دهد و دلیل اصلی تردید ترامپ و مشاوران ارشدش برای عملیکردن تهدیدهای نظامی باشد.
این مقاله میافزاید که قدرت بازدارندگی ایران صرفاً به تجهیزات نظامی متعارف محدود نمیشود، بلکه در گستره نفوذ منطقهای آن نیز ریشه دارد. موشکهای بالستیک دوربرد ایران با بردی تا حدود ۲۰۰۰ کیلومتر، بخش عمدهای از غرب آسیا را در تیررس قرار میدهند و مقامهای ایرانی هشدار دادهاند که هرگونه حمله، با پاسخ متقابل علیه رژیم صهیونیستی و نیروهای آمریکایی در منطقه همراه خواهد بود. نیویورکتایمز مینویسد این توانمندیها، ایران را قادر میسازد میدان نبرد را فراتر از مرزهای خود شکل دهد و خطر تبدیل یک درگیری محدود به جنگی منطقهای را افزایش دهد.
نیویورکتایمز همچنین اشاره میکند که برخلاف ادعاها درباره تضعیف ایران، تحولات اخیر ممکن است احتمال تشدید تنش را افزایش دهد. هرچند برخی از متحدان منطقهای ایران متحمل ضربات سنگین شدهاند و حملات پیشین آمریکا و رژیم اشغالگر به بخشهایی از زیرساختهای موشکی و هستهای ایران آسیب زده است، اما این مقاله استدلال میکند که رهبران ایران شرایط کنونی را «وجودی» تلقی میکنند. به نوشته این روزنامه، مقامهای ایرانی این پیام را منتقل کردهاند که هر حملهای به ایران بهمنزله نبردی برای بقا تلقی خواهد شد و میتواند به گسترش درگیری در سطح منطقه منجر شود.
این مقاله در ادامه مینویسد شبکه نیروهای همپیمان ایران، محاسبات آمریکا را بیش از پیش پیچیده میکند. جنبش مقاومت در عراق اعلام کرده است در صورت حمله، به دفاع از ایران خواهد پرداخت؛ امری که خطر درگیری مستقیم با نیروهای آمریکایی و بیثباتی گستردهتر را افزایش میدهد. همچنین گروههایی در یمن میتوانند مسیرهای حیاتی کشتیرانی را هدف قرار دهند و تجارت جهانی و جریان انرژی را با تهدید مواجه سازند. بهنوشته نیویورکتایمز، این عوامل به ایران گزینههای متعددی برای پاسخ میدهد که ونزوئلا هرگز از آنها برخوردار نبود.
در بخش دیگری از این تحلیل آمده است که یکی از ضعفهای اصلی رویکرد ترامپ، نبود هدف سیاسی یا نظامی روشن است. این مقاله میپرسد آیا هدف واشنگتن تغییر نظام سیاسی ایران است، یا مهار توان موشکی، یا از میان برداشتن کامل برنامه هستهای؟ نیویورکتایمز تأکید میکند که اقدام نظامی لزوماً به تحقق این اهداف منجر نخواهد شد و مینویسد مقامهای آمریکایی در پاسخ به پرسشها، توضیحاتی متناقض و متغیر ارائه کردهاند که از سردرگمی راهبردی حکایت دارد.
310310
