به گزارش خبرگزاری برگزیده به نقل از کانال موزه هنری های معاصر، در این نشست، دکتر میثم روشنی بر ضرورت افزایش دانش و آگاهی جامعه هنر ایران در مواجهه با رسانه‌های جدید و اهمیت گفت‌وگوی بینارشته‌ای در هنر معاصر تأکید کرد. او بینال ونیز را یکی از مهم‌ترین رویدادهای هنر معاصر جهان دانست؛ بستری برای طرح ایده‌های نو و تعامل هنر با فناوری و دیگر حوزه‌ها. روشنی همچنین «نقشه راه» این سلسله‌نشست‌ها را تشریح کرد؛ مسیری از نشست‌ها و کارگاه‌های تخصصی تا معرفی آثار شاخص، شکل‌گیری کانون هنر هوش مصنوعی و برگزاری رویدادهای بین‌المللی.
در ادامه، سانا زرگر به بررسی نمونه‌هایی از حضور فناوری و هوش مصنوعی در هنر معاصر پرداخت. او با اشاره به آثار رافائل لوزانو-همر، به‌ویژه «Pulse Room»، توضیح داد که چگونه داده‌های زیستی انسان می‌توانند به ماده اولیه اثر هنری تبدیل شوند. در این اثر، ضربان قلب مخاطبان به پالس‌های نوری بدل می‌شود و حضور و حافظه را به تجربه‌ای مشارکتی تبدیل می‌کند. زرگر تأکید کرد که فناوری و داده می‌توانند، همانند رنگ در نقاشی یا صدا در موسیقی، به مدیوم و زبان هنر تبدیل شوند و مخاطب نیز از تماشاگر صرف به بخشی از فرایند شکل‌گیری اثر بدل شود.
زرگر در ادامه به آثار مِمُو آکتِن، هنرمند میان‌رشته‌ای، پرداخت؛ هنرمندی که پیوند علم و هنر و آیین‌های کهن با فناوری‌های نوین را دنبال می‌کند. آکتِن در شصتمین بینال هنر ونیز با اثر «Boundaries» در کلیسای «سانتا ماریا دلا ویزیتاتسیونه» حضور داشت. این اثر با بهره‌گیری از فناوری‌های دیجیتال و هوش مصنوعی، فناوری معاصر را در کنار معماری سنتی و فضای مقدس کلیسا قرار می‌داد و گفت‌وگویی میان سنت و تکنولوژی و امر معنوی و فناوری ایجاد می‌کرد.
بررسی آثار این دو هنرمند، تصویری از تحول رابطه هنر و فناوری ارائه می‌دهد؛ از سیستم‌های تعاملی لوزانو-همر تا استفاده گسترده‌تر از هوش مصنوعی و فناوری‌های محاسباتی در آثار آکتِن. این مسیر نشان می‌دهد فناوری از ابزار صرف فراتر رفته و به عنصری شکل‌دهنده در تجربه، معنا و زبان هنر معاصر تبدیل شده است. تداوم این نشست‌ها می‌تواند زمینه‌ای برای افزایش آگاهی جامعه هنر ایران، گفت‌وگو و شکل‌گیری ارتباطی بینارشته‌ای میان هنر، فناوری و دیگر حوزه‌ها فراهم کند و مسیر گسترش هنر هوش مصنوعی در جامعه هنری ایران را هموارتر سازد.
59243
