به گزارش خبرگزاری برگزیده، ژان کالمان، مسن‌ترین فرد ثبت‌شده در تاریخ بشر و اهل فرانسه، زندگی‌ای طولانی بیش از یک قرن داشت و فرصت دیدار با بسیاری از افراد مشهور را تجربه کرد، از جمله نقاش معروف و به‌شدت منزوی بعداً مشهور ونسان ون گوگ. با این حال، او چندان نظر مثبتی درباره او نداشت.
ژان در سال ۱۸۷۵ متولد شد و بعد ا ز۱۲۲ سال و ۱۶۴ روز در سال ۱۹۹۷ درگذشت. او که در قرن نوزدهم به دنیا آمده و تنها سه سال با شروع هزاره جدید فاصله داشت، می‌توانست تاریخچه‌ی خود را به‌عنوان یک کتاب ثبت کند.
لوسیندا اسمیت در پراسپکت نوشت: «او در طول زندگی‌اش شاهد این‌ها بود: اختراع لامپ، تلفن، اتومبیل، تلویزیون، کامپیوتر، ترور فرانز فردیناند و سه رئیس‌جمهور آمریکا بود… دو جنگ جهانی، دو جنگ بوئر، عصر جاز، هیروشیما، کنترل تولد، جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان آمریکا و ظهور اینترنت.»
ژان روایت می‌کند که یکی از این برخوردها، فروش لوازم نقاشی به ون گوگ هنگام کودکی‌اش بوده است. این رخداد بسیار نادر بود، زیرا درباره زندگی نقاش جز آثار هنری‌اش چیز زیادی شناخته نشده است. اسمیت می‌گوید: «بخش بزرگی از شهرت معاصر او به این دلیل است که در طول زندگی‌اش ناشناخته بود؛ کسی او را نمی‌شناخت، چه برسد به اینکه شخصاً با او آشنا باشد.»
اگرچه ون گوگ اکنون مشهور است، در دوران فعالیت هنری خود درآمد چندانی نداشت و برای تأمین مالی به برادر کوچکترش، تئو ون گوگ، وابسته بود. به دلیل مشکلات مالی، او مدام جابه‌جا می‌شد و در هلند، لندن، پاریس و بلژیک زندگی کرده بود تا سرانجام در «خانه زرد» در آلس، فرانسه، مستقر شد؛ شهری که ژان در آن زندگی می‌کرد.
ژان گفته است وقتی ۱۳ ساله بود، با نقاش دیدار کرد و گاهی در مغازه پارچه‌فروشی خانواده به او کمک می‌کرد. او به یاد می‌آورد که ون گوگ برای خرید بوم چندین بار به فروشگاه آمده بود. شاید یکی از این بوم‌ها اکنون در یک گالری مشهور باشد، زیرا برخی از معروف‌ترین آثار او در همین دوران آلس خلق شده‌اند.
ژان درباره ون گوگ گفته است: «او زشت بود، خلقش بد بود و بوی مشروبات الکلی می‌داد.»
این برخورد حتی در فیلم ونسان و من (Vincent et moi) بازسازی شد؛ ژان در نقش خودش بازی کرد و در سن ۱۱۴ سالگی رکورد مسن‌ترین بازیگر تاریخ سینما را به دست آورد.
ژان همچنین در همان فروشگاه با همسرش فرناند ملاقات کرد که خاطره‌ای بسیار دلنشین‌تر برای او بود.
تحقیقات بعدی و نامه‌های قدیمی ون گوگ نشان دادند که او در زمان زندگی در آلس با بحران شدید روانی روبه‌رو بود. این دوره با وجود بهره‌وری هنری بالا، زمانی بود که او واقعاً خودش نبود.
در نامه‌ای به پل گاچه نوشته بود: «بهترین تسلی، اگر نه تنها راه حل، هنوز به نظر من، دوستی‌های عمیق است […]. ممنون دوباره برای دیدارت که خیلی خوشحالم کرد.»
اما به نظر می‌رسد دوستی میان ژان و ون گوگ هرگز رقم نخورد.
منبع: گاردین
5959
