به گزارش برگزیده، حزب کارگر بریتانیا پس از پشت سر گذاشتن یک دوره بحرانی، سرانجام رهبر جدید خود را شناخت. اندی برنهام، چهره باسابقه و محبوب این حزب، رسماً به عنوان رهبر جدید معرفی شد تا روز دوشنبه ۲۹ تیرماه (۲۰ ژوئیه ۲۰۲۶) به عنوان هفتمین نخستوزیر بریتانیا در یک دهه اخیر، سکان هدایت این کشور مواجه با بیثباتی سیاسی را به دست بگیرد.
برنهام که در میان هوادارانش به دلیل دوران موفق شهرداری در منچستر در شمال انگلیس، به «پادشاه شمال» معروف است، پس از شکست سنگین حزب کارگر در انتخابات محلی ماه مه تحت رهبری کییر استارمر، به عنوان بهترین گزینه برای نجات حزب و کشور مطرح شد.
او با جلب حمایت گسترده نمایندگان پارلمان، اتحادیههای کارگری و شاخههای حزبی، عملاً بدون رقیب جدی به این مقام رسید.
اندی برنهام کیست؟
از پسزمینه مذهبی تا لقب «پادشاه شمال»اندی برنهام چهره جدیدی در سیاست بریتانیا نیست. او بین سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۷ نماینده پارلمان بود و در کابینههای تونی بلر و گوردون براون، از جمله به عنوان وزیر بهداشت خدمت کرد.
او پیش از این دو بار برای کسب رهبری حزب کارگر تلاش کرده و شکست خورده بود. پس از شکست دوم در سال ۲۰۱۶ و ناامیدی از فضای دوقطبی و تنشآلود وستمینستر (پارلمان بریتانیا)، تصمیم گرفت از پارلمان خارج شود و برای جایگاه جدید شهرداری منچستر بزرگ کاندیدا شود.
برنهام در سال ۲۰۱۷ به عنوان نخستین شهردار منتخب منچستر بزرگ برگزیده شد و توانست اقتصاد و شبکه حملونقل این منطقه را متحول کند. ایستادگی سرسختانه او در دوران همهگیری کووید-۱۹ در برابر دولت مرکزی لندن برای دفاع از حقوق مردم محلی، او را به سلبریتی سیاسی و نماد اعتراض علیه تمرکزگرایی لندن تبدیل کرد و لقب «پادشاه شمال» را برایش به ارمغان آورد.
در ژوئن ۲۰۲۶، با استعفای یکی از متحدانش در کرسی میکرفیلد، راه برای بازگشت او به پارلمان باز شد و او با پیروزی در این انتخابات میاندورهای، گام نهایی را برای تکیه زدن بر صندلی رهبری حزب برداشت.
نخستین سخنرانی برنهام؛ اعلام جنگ با جناحگرایی و وعده بازگرداندن امید
برنهام در نخستین سخنرانی خود به عنوان رهبر حزب کارگر در مقر اتحادیههای کارگری (TUC) در لندن، با لحنی احساسی و محکم اعلام کرد که کشور تشنه یک «سیاست جدید» است. او این مقطع را «آخرین فرصت برای تغییر» خواند و تأکید کرد که حزب باید به عنوان یک جنبش متحد و یکپارچه عمل کند.
یکی از محورهای اصلی سخنرانی برنهام، پایان دادن به فرهنگ مخرب افشاگریهای درونی و درگیریهای جناحی در حزب کارگر بود. او گفت: «اگر قرار باشد انرژی ما صرف جنگهای داخلی و حرکت در جهتهای متفاوت شود، نخواهیم توانست بر راستگرایان جدید بریتانیا پیروز شویم.» برنهام وعده داد که دولتی فراتر از مرزهای جغرافیایی تشکیل خواهد داد و نخستوزیری برای تمام بخشهای بریتانیا—شمال، جنوب، شرق، غرب، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی—خواهد بود.
او همچنین با تأکید بر اینکه سبک مردمی خود را تغییر نخواهد داد، گفت که همچنان میخواهد به استادیومهای فوتبال برود و در میان مردم عادی حضور داشته باشد.
تکیه بر اصالت و تمرکززدایی
اگرچه برنهام از استارمر برای تبدیل شکستهای گذشته حزب به پیروزیهای بزرگ تمجید کرد، اما مرزبندی مشخصی با دوران او ترسیم نمود. تفاوتهای کلیدی برنامه و رویکرد برنهام با استارمر را میتوان در چند بخش خلاصه کرد:
- جهتگیری سیاسی شفاف و اصیل: برنهام بر خلاف استارمر که گاه به اتخاذ سیاستهای شبیه به محافظهکاران متهم میشد، تأکید کرد که به دنبال پوشیدن «لباسهای توریها (محافظهکاران)» نیست. او اعلام کرد که حزب با حفظ اصالت خود و با رویکردی «جسورانه، مطمئن و اصالتاً کارگری» پیروز خواهد شد، نه با کپیبرداری از برنامههای حزب سبز یا حزب راستگرای ریفورم.
- کنترل عمومی بر خدمات اساسی: در حالی که استارمر رویکردی تکنوکراتیک داشت، برنهام یک روایت کلان و مشخص دارد: «بازگرداندن قدرت از لندن به جوامع محلی». او منتقد جدی سیاستهای دهههای گذشته در زمینه خصوصیسازی انرژی، آب، مسکن و حملونقل است و قصد دارد با الگوبرداری از موفقیتش در منچستر (شبکه اتوبوسرانی Bee Network)، خدمات اساسی را تحت کنترل و نظارت عمومی درآورد.
- رویکرد اقتصادی متمایل به کسبوکار و آموزش فنی: برنهام خود را یک رهبر طرفدار کسبوکار (Pro-business) معرفی کرده است، اما توسعه اقتصادی را به ایجاد یک سیستم آموزشی متوازن پیوند میزند؛ سیستمی که در آن آموزشهای فنی و حرفهای ارزشی برابر با آموزش آکادمیک داشته باشند تا جوانان مستقیماً به سمت مشاغل باکیفیت هدایت شوند.
- تغییر گفتمان سیاسی: برنهام به دنبال کاهش سمیت فضای سیاسی بریتانیاست. او اعلام کرده که به جای امتیازگیریهای حزبی مکرر و انگشتنما کردن دیگران، تمرکز دولت خود را بر حل مشکلات ساختاری و بر زمین ماندهای مانند مراقبتهای اجتماعی و بحران مسکن قرار خواهد داد.
چالشهای پیشروی «پادشاه شمال» در داونینگ استریت
با وجود کاریزما و توانایی بالای برنهام در برقراری ارتباط با تودههای مردم (که او را از سلف تکنوکراتش متمایز میکند) او با همان محدودیتهای مالی و اقتصادی روبروست که استارمر را به زانو درآورد.
بریتانیا با پیامدهای برگزیت، رکود درآمد خانوارها و بحران در سیستم بهداشت و درمان (NHS) دستوپنجه نرم میکند.
برنامههای بلندپروازانه او برای توسعه مسکنهای اجتماعی و صنعتیسازی مجدد نیازمند بودجههای کلانی است که تامین آنها در شرایط فعلی آسان نخواهد بود. علاوه بر این، او باید در عرصه بینالمللی با محیطی غیرقابل پیشبینی، از جمله دولت ترامپ در آمریکا و بحرانهای ژئوپلیتیک جهانی، مواجه شود.
باید منتظر ماند و دید که آیا سبک مدیریتی مردمی و استراتژی تمرکززدایی اندی برنهام میتواند تحول ملموسی را که مردم بریتانیا به دنبال آن هستند، محقق کند یا خیر.
همه چیز درباره اندی برنهام
اندی برنهام سیاستمدار بریتانیایی و یکی از چهرههای شناختهشده جناح چپ نرم حزب کارگر به حساب میآید که از سال ۲۰۱۷ شهردار منچستر بوده است. او متولد ۷ ژانویه ۱۹۷۰ در منطقه اینتری در نزدیکی لیورپول است و در خانوادهای از طبقه متوسط بزرگ شده که پدرش مهندس مخابرات و مادرش منشی بود. برنهام از نوجوانی وارد سیاست شد و در ۱۵ سالگی به حزب کارگر پیوست؛ اقدامی که نشان میداد علاقه او به سیاست و مسائل اجتماعی از سنین پایین شکل گرفته است.
او در کالج فیتزویلیام دانشگاه کمبریج ادبیات انگلیسی خواند و پس از فارغالتحصیلی بهعنوان پژوهشگر برای تسا جوول، از سیاستمداران حزب کارگر، کار کرد. سپس در حوزه بهداشت عمومی و سیاستهای ورزشی فعالیت داشت و در اواخر دهه ۱۹۹۰ مشاور ویژه کریس اسمیت، وزیر فرهنگ دولت تونی بلر، شد.
برنهام در انتخابات سراسری ۲۰۰۱ بهعنوان نماینده حوزه لی در منچستر وارد پارلمان بریتانیا شد. او در دوران نخستوزیری تونی بلر و سپس گوردون براون بهسرعت در ساختار قدرت حزب کارگر رشد کرد. ابتدا در وزارت کشور و سپس در وزارت بهداشت مسئولیت گرفت و بعدها به سمتهای مهمتری از جمله رئیس خزانهداری، وزیر فرهنگ و در نهایت وزیر بهداشت رسید.
دوران وزارت بهداشت او بین سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰ اهمیت زیادی داشت. برنهام در آن زمان با بحران آنفلوانزای خوکی مواجه شد و همزمان تلاش کرد از خصوصیسازی بیشتر خدمات درمانی بریتانیا جلوگیری کند. او همچنین تحقیقات مستقلی درباره رسوایی بیمارستان استافورد راهاندازی کرد؛ پروندهای که به یکی از جنجالیترین بحرانهای تاریخ نظام سلامت بریتانیا تبدیل شد. برنهام در همان دوران ایده «خدمات ملی مراقبت» را مطرح کرد؛ طرحی شبیه NHS که هدفش ارائه خدمات مراقبتی رایگان برای سالمندان و افراد آسیبپذیر بود.
پس از شکست حزب کارگر در انتخابات ۲۰۱۰، او دو بار برای رهبری حزب نامزد شد؛ یک بار در رقابت با اد میلیبند و بار دیگر در سال ۲۰۱۵ که جرمی کوربین پیروز شد. هرچند برنهام موفق نشد رهبر حزب شود، اما بهتدریج به یکی از محبوبترین چهرههای حزب کارگر در خارج از لندن تبدیل شد.
نقطه عطف اصلی در کارنامه سیاسی او، انتخابش بهعنوان شهردار منچستر بزرگ در سال ۲۰۱۷ بود. برنهام در این سمت تلاش کرد قدرت بیشتری برای شمال انگلستان به دست آورد و به چهرهای نمادین در مبارزه با تمرکزگرایی لندن تبدیل شد. او پروژه «شبکه بی» را برای یکپارچهسازی حملونقل عمومی منچستر راهاندازی کرد و اتوبوسها را دوباره تحت کنترل عمومی قرار داد؛ اقدامی که بسیاری آن را الگویی جدید برای مدیریت شهری در بریتانیا دانستند.
در دوران همهگیری کرونا، برنهام به دلیل دفاع سرسختانه از شهرهای شمالی در برابر سیاستهای دولت مرکزی، شهرت ملی پیدا کرد. او خواستار حمایت مالی بیشتر برای کارگران و کسبوکارهای آسیبدیده شد و رسانهها لقب «پادشاه شمال» را به او دادند؛ لقبی که ابتدا طنزآمیز بود اما بعدها به نشانه محبوبیت او تبدیل شد.
از نظر سیاسی، برنهام خود را سوسیالیست معرفی میکند و از مالیات بر ثروت، بازتوزیع اقتصادی، خدمات عمومی قوی، نظام انتخاباتی تناسبی و تمرکززدایی قدرت حمایت میکند. او در سالهای اخیر بارها بهعنوان گزینه احتمالی رهبری آینده حزب کارگر و حتی جانشینی کییر استارمر مطرح شده و بسیاری او را یکی از معدود سیاستمداران بریتانیا میدانند که همچنان محبوبیت عمومی بالایی دارد.
۴۲/۴۲
