به گزارش برگزیده، تریتا پارسی، نویسنده و تحلیلگر روابط ایران و آمریکا و هم‌بنیان‌گذار و معاون اجرایی مؤسسه کوئینسی، در یادداشتی تازه در صفحه شخصی خود در «ساب‌استک»، به تحولات جدید جنگ ایران و آمریکا و پیامدهای گسترش درگیری به دریای سرخ با عنوان: «آیا با توجه به حملات تلافی‌جویانه ایران از طریق حوثی‌ها، ترامپ در عالم هپروت سیر می‌کند؟» نوشت:
دونالد ترامپ همچنان طوری رفتار می‌کند که گویی ایران را در تنگنای کامل قرار داده است. او حاضر نیست درباره تنگه هرمز وارد مذاکره شود و استدلال می‌کند که تنگه همین حالا باز است؛ در حالی که واقعیت این است که هرمز تنها تا حدی باز مانده است.
ترامپ حتی حاضر نیست در صورت بازگشایی تنگه از سوی تهران، محاصره ایران را لغو کند؛ چرا که از نگاه او، ایران کنترل تنگه را از دست داده است. بنابراین رئیس‌جمهور آمریکا می‌خواهد ابتدا تهران شکست خود را در خلیج فارس بپذیرد و سپس از اهرم محاصره برای گرفتن امتیازات هسته‌ای از ایران استفاده کند.
اما مشکل اینجاست که واشنگتن نه‌تنها نسبت به هزینه ادامه این وضعیت برای متحدان منطقه‌ای آمریکا بی‌تفاوت مانده، بلکه درباره دوام وضعیتی که تصور می‌کرد ایجاد کرده نیز دچار محاسبه اشتباه شده است. این رویکرد عملاً ایران را به واکنش واداشت.
ترامپ و دولتش تصور کردند ایران دیگر در خلیج فارس گزینه‌ای برای مقابله ندارد و به همین دلیل، نتیجه را از پیش به نفع خود تمام‌شده دیدند. اما تهران مسیر دیگری را انتخاب کرد و دامنه تنش را به دریای سرخ کشاند.
در آنچه به نظر می‌رسد یک عملیات هماهنگ بوده باشد، نیروهای انصارالله سراسر ساحل دریای سرخ را در اختیار گرفتند و گروه‌های مسلح عراقی همسو با ایران نیز بخش‌های مهمی از خط لوله شرق به غرب عربستان سعودی را هدف قرار دادند؛ تحولاتی که به افزایش قیمت نفت تا ۱۱۰ دلار در هر بشکه منجر شد.
مشکل بزرگتر، اما در نحوه نگاه واشنگتن به تحولات نهفته است. آمریکا بارها پیشروی‌های تاکتیکی را با تغییرات تعیین‌کننده در موازنه راهبردی اشتباه گرفته است؛ الگویی که به نظر می‌رسد همچنان ادامه دارد.
هر زمان واشنگتن احساس می‌کند دست بالا را پیدا کرده، موضع خود را به شکل چشمگیری سخت‌تر می‌کند؛ همان‌طور که ترامپ با امتناع از مذاکره و مخالفت با لغو محاصره ایران انجام داده است. این در حالی است که واقعیت موجود لزوماً چنین موضع سختی را توجیه نمی‌کند و نتیجه آن نیز چیزی جز دورتر شدن چشم‌انداز یک توافق دیپلماتیک نیست.
مسئله فقط این نیست که کارت‌های طرف مقابل را اشتباه بخوانید؛ خطر بزرگتر آن است که در ارزیابی کارت‌های خودتان نیز دچار خطا شوید.
315
