به گزارش خبرگزاری برگزیده، سایه انتقاد از پخش برنامه‌هایی چون «هویت» (۱۳۷۵)، «چراغ» (۱۳۷۷) و «کنفرانس برلین ( ۱۳۷۹)» اگرچه هیچ‌گاه از سر دوران مدیریت ۱۰ ساله علی لاریجانی در صداوسیما ـ علی‌رغم توضیحاتش در سال‌های بعد ـ کوتاه نشد اما نمی‌توان تغییر و تحولات ایجادشده از سوی او را از همان سال نخست حضور در ساختمان شیشه‌ای (۱۳۷۳) نادیده گرفت. رشد کمی شبکه‌های رادیو و تلویزیون؛ چه به لحاظ تعداد و چه به لحاظ گسترگی پوشش، همچنین پایه‌گذاری موسساتی چون «سیمافیلم» برای ایجاد زمینه همکاری هنرمندان خارج از سازمان با صداوسیما و «صبا» با کارویژه تولید انیمیشن و برگزاری جلسات شورای عالی ویرایش به دبیری مهدی فیروزان با حضور اساتید زبان و ادبیات فارسی در همان سال نخست، تنها بخشی از این تغییر و تحولات بود. علی لاریجانی در مورد این شورا که نخستین جلسه آن سه‌شنبه، اول شهریور ۱۳۷۳ برگزار شد، در روزنوشت‌هایش می‌نویسد: «(مهدی) فیروزان به مسائل اولی علاقه زیادی دارد و دارای روحیه باذوقی است. اعضای شورا نیز همگی از بزرگان و اساتید هستند؛ آقایان اسماعیل سعادت، ابوالحسن نجفی، رضا سیدحسینی، موسی اسوار، احمد سمیعی و علی‌اشرف صادقی. در این جلسه (جلسه نخست- یکم شهریور ۱۳۷۳) درباره روش‌هایی که باید در حوزه‌های برنامه‌سازی ساری و جاری شود تا زبان و ادبیات فارسی صیانت گردد بحث شد.»
مهدی فیروزان، مدیرعامل موسسه شهر کتاب از سال ۱۳۸۱ تا ۱۴۰۴ و موسس شناخته‌شده‌ترین استارتاپ‌های کتاب‌محور ایران، در مورد برنامه «هویت» می‌گوید: «یک روز از ایشان پرسیدم این برنامه «هویت» چه بود که ساختید؟! او قبل‌تر در مصاحبه‌ای جواب‌هایی به این سوال داده بود ولی من گفتم: «این جواب‌ها را داده‌اید به این دلیل که باید جوابی می‌دادید اما متعجبم که چه‌طور از یک سو در «هویت» استاد ارجمند عبدالحسین زرین‌کوب را تخطئه و از سوی دیگر در شمار چهره‌های ماندگار تکریم‌شان می‌کنید؟!» او گفت: «گاهی انجام کارهای بزرگ اقتضائاتی می‌طلبد که ناگزیر از تن دادن به آن‌ها هستید. مثل وقتی که باید از پیچ‌وخم یک جاده خاکی عبور کنید برای این که به دشتی سرسبز برسید. عبور از پیچ‌وخم آن جاده خاکی آزاردهنده است اما برای رسیدن به چیزی که می‌خواهید، راه دیگری پیش رو ندارید. آن‌چه من می‌خواهم توسعه کمی‌وکیفی صداوسیماست؛ چه به لحاظ تعدد شبکه‌ها و ساعات پخش برنامه‌ها و چه به لحاظ گستردگی جغرافیایی پوشش آن‌ها. من می‌خواهم مردم احساس کنند در کشوری زندگی می‌کنند که از رادیو و تلویزیون آن، برنامه‌های متکثر، متعدد و متنوع پخش می‌شود. پس ناگزیرم به برنامه‌هایی هم که می‌توانند باعث شوند چوب لای چرخ کار گذاشته نشود و مانعی بر سر توسعه کار پیش نیاید، اجازه پخش بدهم. من دخالتی در ساخت آن‌ها، نه در محتوای‌شان و نه در هیچ چیز دیگرشان نداشته‌ام و در مقابل خدا هم پاسخ‌گو خواهم بود. ضمن این که رادیو و تلویزیون متعلق به همه اندیشه‌ها، همه جریان‌های سیاسی و جریان‌های فکری کشور است؛ آن‌ها هم این‌طور سهم‌شان را گرفتند ولی من حتما از کسانی که مظلوم واقع شدند، به موقع عذرخواهی و دلجویی می‌کنم.»
متن کامل این گفت‌وگو را اینجا بخوانید.
۲۴۲۲۴۲
