به گزارش برگزیده، با بلاتکلیف ماندن وضعیفت تفاهم‌نامه پایان جنگ میان ایران و ایالات متحده، دونالد ترامپ به جای جشن گرفتن یک توافق پایدار که بتواند ورودش به جنگ را توجیه کند، خشم خود را متوجه متحدان آمریکا کرد و هم‌زمان کوشید روابط با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، را زنده کند.
ترامپ روز یکشنبه اعلام کرد که به دلیل هزینه‌های بالا، عدم مشارکت سئول در جنگ علیه ایران و عدم تمایل به خشمگین کردن رهبر کره شمالی، تمرینات نظامی مشترک با کره جنوبی را کاهش می‌دهد.
روز دوشنبه نیز، ترامپ کشور عمان را به دلیل میانجی‌گری برای برقراری رفت‌وآمد کشتی‌ها در تنگه هرمز تهدید به بمباران کرد؛ در حالی که گشایش این مسیر خود یکی از شروط اصلی همان تفاهم‌نامه‌ای بود که ترامپ پیش‌تر آن را «بزرگ‌ترین توافق صلح تاریخ» خوانده بود.
انتقاد تند دیپلمات‌ها و نظامیان سابق آمریکا
دریادار بازنشسته جیمز استاوریدیس، از فرماندهان سابق ارتش آمریکا، در گفت‌وگو با سی‌ان‌ان گفت: «نزدیک شدن به کیم جونگ اون و تهدید به بمباران عمان دقیقاً نقطه مقابل آن کاری است که آمریکا باید در شرایط فعلی انجام دهد.»
همچنین کریستوفر هیل، سفیر و دیپلمات ارشد سابق آمریکا، تأکید کرد: «ترامپ در دوره اول خود رکورددار رفتارهای غیرقابل‌پیش‌بینی بود، اما در دوره دوم در حال ثبت رکوردی از خود به عنوان فردی کاملاً غیرقابل‌اعتماد است و تمام جهان در حال تماشای این وضعیت هستند.»
پیوند خوردن بحران خلیج فارس با امنیت شرق آسیا
تحلیل‌گران معتقدند خشم ترامپ از کره جنوبی مستقیماً با ناکامی‌های او در خاورمیانه گره خورده است. ترامپ مدعی شد با وجود حضور هزاران نیروی آمریکایی در خاک کره جنوبی، لی جائه میونگ، رئیس‌جمهور این کشور، ترجیح داده خود را درگیر جنگ ایران نکند؛ تصمیمی که ترامپ آن را «بی‌وفایی» خوانده و حمایت‌های دفاعی واشنگتن از سئول را زیر سوال برده است.
این در حالی است که بر اساس گزارش روزنامه وال‌استریت ژورنال، ادعای واشنگتن مبنی بر انهدام توان نظامی ایران زیر سوال رفته است؛ چرا که تهران از فرجه تنفس در درگیری‌های مستقیم برای بازسازی و افزایش ساخت موشک‌ها و پهپادهای خود استفاده کرده و همچنان شریان‌های نفتی در تنگه هرمز را تحت کنترل دارد.
شکست دکترین «ارتباط شخصی با مستبدان»
رویکرد ترامپ مبتنی بر این فرضیه است که روابط شخصی با رهبران قدرتمند می‌تواند دستاوردهایی فراتر از دیپلمات‌های سنتی داشته باشد. اما تجارب گذشته نشان داده که کیم جونگ اون برنامه‌های هسته‌ای خود را تسریع کرده و نیروهای نظامی به روسیه فرستاده، ولادیمیر پوتین طرح ترامپ برای پایان جنگ اوکراین را نادیده گرفته و شی جین‌پینگ در جنگ تجاری دست بالا را پیدا کرده است.
با این حال، حامیان ترامپ از جمله البریدج کلبی، مقام ارشد پنتاگون، دفاع می‌کنند که سیاست خارجی ترامپ مبتنی بر «واقع‌گرایی جمهوری‌خواهانه» و ترجیح منافع مستقیم مردم آمریکا بر اصول صلب ایدئولوژیک است؛ رویکردی که به گفته او توانسته کشورهای عضو ناتو را مجبور به افزایش چشمگیر بودجه‌های دفاعی کند.
با این وجود، ناکامی ترامپ در خاتمه دادن به جنگ با ایران طبق شروط مدنظرش، در حال آشکار ساختن شکاف‌های عمیق در استراتژی بین‌المللی کاخ سفید و تشدید تصویر بی‌ثباتی در اداره امور جهانی است.
۴۲/۴۲
