به گزارش خبرگزاری برگزیده، در ادامه بررسی نسبت میان سیاست، جشنوارههای جهانی و سینمای زیرزمینی ایران، برگزیده در گفتوگویی با پرویز جاهد، منتقد سینما، به بررسی سیاسیشدن جشنوارههای بینالمللی، دلایل توجه بیشتر این رویدادها به فیلمهای زیرزمینی و بدون مجوز ایرانی، مفهوم سینمای مستقل و همچنین تأثیر این روند بر تصویری که از ایران در جهان شکل میگیرد، پرداخته است.
وقتی «زیرزمینی بودن» به سرمایه نمادین فیلم تبدیل میشود
جاهد معتقد است جشنوارههایی مانند کن، برلین و ونیز دیگر صرفاً محل نمایش و ارزیابی آثار سینمایی نیستند و به میدانهایی برای کنشگری اجتماعی، موضعگیری سیاسی و دیپلماسی فرهنگی تبدیل شدهاند. او با اشاره به وضعیت سینمای ایران میگوید در سالهای اخیر، برچسبهایی مانند «فیلم زیرزمینی»، «فیلم بدون مجوز» و «فیلم توقیفی» گاه حتی پیش از تماشای خود اثر، به عاملی برای جلب توجه جشنوارهها، رسانهها و مخاطبان جهانی تبدیل شدهاند.
سینمای ایران؛ میان استقلال هنری و «سفارش نامرئی»
این منتقد سینما در بخش دیگری از گفتوگو با تفکیک میان سینمای مستقل و سینمای باکیفیت، تأکید میکند که رهایی از سرمایه دولتی بهتنهایی به معنای مستقل بودن یک فیلم نیست و وابستگی به بازار جهانی، گرنتهای خارجی و سلیقه جشنوارهها نیز میتواند شکل دیگری از وابستگی ایجاد کند. جاهد همچنین هشدار میدهد که اگر سینمای ایران بیش از اندازه با تصویر سرکوب، اعتراض و فروپاشی در جهان شناخته شود، بخشی از واقعیت متنوع و زنده جامعه ایران نادیده گرفته خواهد شد.
متن کامل این گفتوگو را در اینجا بخوانید.
۲۴۲۲۴۴
