به گزارش خبرگزاری برگزیده، علی داودی، مدیر «دفتر شعر» مرکز آفرینشهای ادبی حوزه هنری از سال ۱۳۹۱ تاکنون با بیان این که «قطعا ما علاقهمندی به شعر را میتوانیم در میان امرا، سلاطین و حکام تاریخ گذشته ایران نیز مشاهده کنیم»، ادامه میدهد: «با این حال بر این علاقهمندی همواره وجهی تفننی غالب بوده است. این در حالی است که رویکرد حضرت آقا به شعر اساسا نه رویکردی تفننی که رویکردی گفتمانی بود.»
این شاعر، طراح، گرافیست و طنزپردازِ اصالتا همدانی با طرح این سوال که «رویکرد گفتمانی به چه معناست؟»، افزود: «رویکرد گفتمانی به معنای رویکردی که میتواند فارغ از هر آنچه تاکنون ساخته شده است، جهانی نو بر مبنای ادبیات بسازد. درواقع چنانچه هدف، پرورش انسان در جهت رشد و کمال است باید با ادبیات ایران آشنا بود. چراکه اگر غیر از این باشد نمیتوان انسان ایرانی تربیت کرد. به عبارت دیگر، شما اگر «گلستان» سعدی خوانده باشید آنچه را باید بهعنوان انسان ایرانی بیاموزید، نیک درمییابید. این اساس محور نگاه حضرت آقا به شعر بود. ضمن این که اساسا با مدح دچار مشکل اساسی بودند تا جایی که در طول چهار دهه مذکور، از نزدیک شاهد دو نمونه برخورد تند با شاعرانی بودم که به مدح ایشان پرداخته بودند. جمله معروفشان هم این بود که وای بر من اگر آنچه میگویید مصداق حال من باشد و وای بر شما اگر آنچه میگویید مصداق حال من نباشد. ایشان معتقد بودند وقتی گنجینهای به نام پیام دین و پیام انقلاب، با این اندازه از جای پرداخت، در اختیار انسان است اساسا نیازی نیست به موضوعی چون مدح پرداخته شود.»
این دانشآموخته مقطع کارشناسی در رشته گرافیک و مقطع کارشناسی ارشد در رشته ادبیات، با طرح این سوال که؛ «شما ممکن است بر مبنای آنچه گفته شد دچار این شک و تردید شوید که پس همه اشعاری که در محضر آقا خوانده میشد، اشعار آیینی و منعکسکننده پیام دین و انقلاب بود؟» خود پاسخ داد: «من اما پاسخ میدهم خیر، به هیچ عنوان. شاهد مثال این که، یکی از مقربترین و عزیزترین شاعران نزد آقا؛ فاضل نظری شاعری هستند که چندان هم در گفتمان انقلاب نمیگنجند. چراکه آقا عقیده داشتند همهدست شعری لازم است؛ از شعر معرفتی تا شعر عرفانی، از شعر سیاسی تا شعر مقاومت و غیره. چون به حوزه شعر به چشم حوزهای کلان مینگریستند که امکان تفکیک هردست مضمونی را فراهم میآورد.»
متن کامل این گفتوگو را اینجا بخوانید.
59242
