وقتی دغدغه کارگردان انعکاس شرایط موجود و اتفاقات اخیر است تنها «پیتر وایس» می‌تواند به کمک او بیاید. انتخاب متن، هوشمندانه‌ترین اتفاق نمایش «اوراتوریای اتهام» (به نویسندگی، کارگردانی و دراماتورژی محمودرضا رحیمی با نگاهی آزاد به نمایشنامه «بازجویی» پیتر وایس- ۱۴ مرداد تا ۲۱ شهریور ساعت ۲۰:۳۰- تماشانه هیلاج) است. به گونه‌ای که با اندکی تطبیق و دقت می‌توان دست مریزاد گفت به انتخاب نمایشنامه.
کارگردانی:
قصه نمایشنامه «اوراتوریای اتهام» نه در آلمان که در ایران می‌گذرد و محمودرضا رحیمی به جنگ تحمیلی‌مان نقبی زیرکانه می‌زند. تو گویی تماشاگر تشنه را بر لب دریا آورده تا اتفاقات سال‌های اخیر را در ذهن خود تجسم کند یا اتفاقات اخیر به ذهنش متبادر شود. نمایش ترکیبی است از فاصله‌گذاری، تئاتر سیاسی و مستند. از بی‌نظمی و داد و فریاد اما کسی که در دل این بی‌نظمی هدایت‌گر و ناظر بر همه امور است تا همه‌چیز آن‌طور که باید پیش برود «کارگردان» است. محمودرضا رحیمی روی صحنه به ظاهر کارگردان و معین‌البکاست اما برای من دست بالاترست. نماد حکومت سایه است، کسی که مهره‌های اصلی سیستم را می‌چیند و…
بازی:
بیان درونیات به شکل بیرونی، آن هم زیر نورهای مورب و تند با پس‌زمینه ویدئو پروجکشن، بی‌شباهت به تئاتر اکسپرسیون نیست. تا جایی که به نظرم می‌توان فیلم «مطب دکتر کالیگاری» (۱۹۲۰- به کارگردانی رابرت وینه از مهم‌ترین فیلمسازان سینمای صامت در آلمان) را مبنای آن دانست. بازی‌های برون‌گرا، کنش‌ها و واکنش‌های تیز و تند و در نهایت بازی شفقت‌آور که من را یاد نمایش‌های آنتونن آرتو (بازیگر، کارگردان، نمایشنامه‌نویس و شاعر آوانگارد فرانسوی و نظریه‌پرداز تئاتر شقاوت) انداخت.
پس با ارادت و احترام به همه بازیگران که شاهد عرق‌ریزان تن و روح‌شان بودم، به نمایندگی از تک‌تک‌شان، از مجتبی طباطبایی (بازیگر نقش قاضی) که فقط نشسته بر روی ویلچر، اوج رذالت نقش را به نحو احسنت القا کرد نام می‌برم. تنور دلتان گرم.
۲۴۲۲۴۲
