به گزارش خبرگزاری برگزیده به نقل از ورلد آو ریل، این کارگردان ۸۴ ساله که فیلم‌هایی چون «مرد بارانی» را ساخته است، قرار است فیلم زندگی‌نامه‌ای «یک زندگی» را درباره الیا کازان کارگردانی کند؛ فیلمی که بر اساس خاطرات این فیلم‌ساز نامدار، منتشرشده در سال ۱۹۸۸، ساخته می‌شود. این پروژه امروز برای جذب سرمایه‌گذار و عرضه در بازار سینما معرفی شده است. لوینسون فیلمنامه را با همکاری جینا اوماکانتان، نویسنده‌ای تازه‌کار، نوشته است.
داستان فیلم مسیر پیشرفت کازان را دنبال می‌کند؛ از دوران کودکی او به‌عنوان فرزند خانواده‌ای مهاجر یونانی که به نظر می‌رسید قرار است کسب‌وکار خانوادگی فروش فرش را ادامه دهد، تا رسیدن به قله هالیوود قدیم. در این مسیر، فیلم به سراغ چهره‌هایی می‌رود که کازان با آن‌ها همکاری داشت؛ از جمله مریلین مونرو، مارلون براندو، جیمز دین، ویوین لی، ناتالی وود و وارن بیتی.
«پیج سیکس» از هم‌اکنون نام سیدنی سوئینی را برای ایفای نقش مونرو مطرح کرده است؛ انتخابی که با توجه به همکاری‌های مرتبط او با سم لوینسون، پسر بری لوینسون و سازنده سریال «سرخوشی»، چندان دور از ذهن نیست. گزارشی که همین هفته منتشر شد، حتی نشان می‌داد سوئینی و مونرو از طریق نسبت خانوادگی، دخترعموهای نهم با یک نسل فاصله هستند.
لوینسون از ستایشگران کازان است. او به «پیج سیکس» گفته است: «هیچ‌کس نمی‌تواند با او رقابت کند.» لوینسون هنوز با زوئی کازان، نوه این کارگردان، گفت‌وگو نکرده است؛ زوئی کازان که اقتباس تازه «شرق بهشت» با مشارکت او همین ماه در نتفلیکس منتشر شده، اما لوینسون از این گفت‌وگو استقبال می‌کند.
برای برخی، الیا کازان یک خائن است. او در سال ۱۹۵۲ نام هشت تن از همکاران سابقش در حزب کمونیست را در برابر کمیته فعالیت‌های ضدآمریکایی مجلس نمایندگان فاش کرد؛ اقدامی که بسیاری در هالیوود آن را خیانت تلقی کردند. این جنجال در سال ۱۹۹۹، هنگام دریافت جایزه اسکار افتخاری از سوی کازان، دوباره بالا گرفت. بخشی از حاضران برای او دست زدند، اما برخی دیگر، از جمله نیک نولتی و اد هریس، از جای خود بلند نشدند.
لوینسون به‌تازگی فیلم «شوالیه‌های آلتو» را ساخته است؛ پروژه‌ای که دیوید زاسلاو، مدیرعامل وقت وارنر برادرز دیسکاوری، علاقه ویژه‌ای به آن داشت. زاسلاو و لوینسون از طریق آشنایی در منطقه همپتونز یکدیگر را می‌شناختند و زاسلاو پس از به‌دست گرفتن مدیریت وارنر برادرز، شخصاً و بلافاصله با بودجه ۵۰ میلیون دلاری فیلم موافقت کرد.
اما نتیجه در گیشه ناامیدکننده بود. این فیلم در بازار داخلی آمریکا تنها ۳.۲ میلیون دلار فروش داشت؛ یکی از ضعیف‌ترین شروع‌ها برای یک اکران بزرگ استودیویی. منتقدان نیز در وب‌سایت راتن تومیتوز امتیاز ۳۷ درصد را به آن دادند. اروین وینکلر، تهیه‌کننده فیلم، اصرار داشت که اثر با گذشت زمان ارزش بیشتری پیدا خواهد کرد؛ همان‌طور که به گفته او، «رفقای خوب» چنین مسیری را طی کرد. چند ماه بعد، اوون گلیبرمن، منتقد نشریه ورایتی، نیز در بازنگری مفصلی از فیلم دفاع کرد و آن را اثری «به ناحق دست‌کم‌گرفته‌شده» خواند که ظرفیت ماندگاری دارد.
من همیشه معتقد بوده‌ام کارنامه لوینسون در هالیوود بیش از آنچه سزاوارش است، نادیده گرفته می‌شود. او در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ از کارگردانان پرطرفدار بود و برای ساخت فیلم‌های هوشمندانه، انتخابی مطمئن به شمار می‌رفت. «داینر»، «طبیعی»، «صبح به‌خیر، ویتنام»، «مرد بارانی»، «باگزی»، «خفتگان» و «سگ را بجنبان» بخشی از کارنامه او هستند؛ مجموعه‌ای از آثار که بسیاری از کارگردانان آرزوی داشتن آن را دارند.
با این حال، لوینسون از زمان ساخت «سگ را بجنبان» در سال ۱۹۹۷، فیلم سینمایی بزرگی نساخته است. بهترین آثار سال‌های اخیر او بیشتر در تلویزیون بوده‌اند. شماری از فیلم‌های تلویزیونی‌اش برای شبکه اچ‌بی‌او، به‌ویژه «تو جک را نمی‌شناسی» محصول ۲۰۱۰، بسیار خوب بودند و مجموعه «دوپسیک» او برای هولو نیز با استقبال روبه‌رو شد.
اما درباره کازان، کمتر کارگردانی را می‌توان یافت که چنین مجموعه نیرومندی از بازی‌های ماندگار را در کارنامه داشته باشد. او برای فیلم «توافق مردان» محصول ۱۹۴۷ و «در بارانداز» محصول ۱۹۵۴، جایزه اسکار بهترین کارگردانی را دریافت کرد. فیلم دوم نقشی را برای مارلون براندو رقم زد که به یکی از شاخص‌ترین نقش‌آفرینی‌های او تبدیل شد.
«اتوبوسی به نام هوس» محصول ۱۹۵۱ شیوه بازیگری در سینما را برای همیشه تغییر داد. «شرق بهشت» محصول ۱۹۵۵ جیمز دین را به ستاره‌ای بزرگ تبدیل کرد. «چهره‌ای در میان جمعیت» محصول ۱۹۵۷ نیز با گذشت هر سال، مرتبط‌تر و معاصرتر به نظر می‌رسد. «شکوه علفزار» محصول ۱۹۶۱ هم نقطه عطفی در آغاز مسیر حرفه‌ای وارن بیتی بود.
5959
