به گزارش خبرگزاری برگزیده به نقل از گاردین، پس از کارگردانی پرفروشترین سهگانه تاریخ سینما و بیش از دو دهه تلاش برای به خدمت گرفتن فناوری، مدیران استودیوها و صدها میلیون دلار تجهیزات فیلمبرداری حرکتی زیر آب، جیمز کامرون این هفته نشان داد که ممکن است آماده باشد آینده مجموعه «آواتار» را به کارگردان دیگری بسپارد.
البته او آنقدر هالیوود را تحت تأثیر خود قرار داد که در اوایل دهه ۲۰۱۰ تماشای یک فیلم پرفروش بدون عینکهای پلاستیکی سهبعدی آزاردهنده و بدون پرتاب بیدلیل اشیا به سمت تماشاگران تقریباً غیرممکن شده بود. با این حال، اکنون به نظر میرسد این فیلمساز کانادایی بهطور جدی در حال بررسی این موضوع است که جنگل زیستتابِ فضایی چندمیلیارددلاری «آواتار» را به شخص دیگری بسپارد.
کامرون در گفتوگویی با دنیز دونلون برای مراسم جوایز هنرهای نمایشی فرماندار کل کانادا گفت: «در این مقطع، جهان «آواتار» ۲۱ سال است که در حال پیشرفت بوده، چون ما کار را از سال ۲۰۰۵ شروع کردیم. این مسیر تقریباً بدون وقفه ادامه داشته است. بنابراین اکنون به نقطهای رسیدهام که به چشمانداز نگاه میکنم و از خودم میپرسم: چه داستانهای دیگری هستند که میخواهم تعریف کنم؟ چند مورد از آنها را خودم باید کارگردانی کنم و کدامها را میتوانم با فیلمسازان دیگر بنویسم یا تهیهکنندگی کنم؟»
او اضافه کرد: «هنوز هیچ تصمیمی نگرفتهام. همچنان در یک وضعیت بینابینی هستم و دارم به نوعی، پرده آخر را ترسیم میکنم. نمیدانم این پرده آخر یک سال طول خواهد کشید یا ۲۰ سال.»
این نخستین بار نیست که کامرون احتمال کنار گذاشتن برنامههایش برای «آواتار» را مطرح میکند. او در سال ۲۰۲۲ نیز چنین احتمالی را مطرح کرده بود. در آن زمان، نویسنده این مطلب اشاره کرده بود که با توجه به سرعت پیشرفت ساخت دنبالهها، اگر روند تولید به همان شکل ادامه پیدا کند، کامرون تا زمان اکران «آواتار ۵» ۱۰۶ ساله خواهد شد و شاید مجبور باشد آگاهی خود را در بدن یک ناوی آپلود کند!
با این حال، تنها دو سال بعد، کامرون تأکید کرد هر کسی که امیدوار است دو فیلم بعدی را از او بگیرد، باید ابتدا با اتوبوس او را زیر بگیرد. به همین دلیل، شنیدن اینکه او بار دیگر در حال بررسی زندگی خارج از پاندورا است، تا حدی غافلگیرکننده است.
تجربههای نهچندان موفق کامرون
یکی از مشکلات این است که سابقه کامرون در واگذاری پروژههای محبوبش به کارگردانان دیگر، در حالی که خودش همچنان به عنوان تهیهکننده در پروژه حضور داشته، چندان درخشان نیست.
فیلم «روزهای عجیب» ساخته کاترین بیگلو در سال ۱۹۹۵ که کامرون ایده آن را مطرح کرده، در نگارش فیلمنامه مشارکت داشته و تهیهکنندهاش بود، به جای تبدیل شدن به یک موفقیت تجاری، به فیلمی کالت تبدیل شد.
«سولاریس» ساخته استیون سودربرگ در سال ۲۰۰۲ که کامرون تهیهکنندگی آن را بر عهده داشت نیز معمای کیهانی را به فیلمی دو ساعته تبدیل کرد که در آن جورج کلونی با حالتی اندوهگین به یک ایستگاه فضایی خیره میشود.
فیلم «آلیتا: فرشته جنگ» ساخته رابرت رودریگز در سال ۲۰۱۹ نیز سالها به عنوان پروژهای توسعه پیدا کرده بود که قرار بود کامرون آن را کارگردانی کند. این فیلم فروش قابل قبولی داشت،اما آنقدر موفق نبود که «چشمهای بزرگ» و «رولربال سایبورگی» را به آغاز یک پدیده جهانی تبدیل کند.
بعد از آن، «ترمیناتور: سرنوشت تاریک» در سال ۲۰۱۹ از راه رسید؛ فیلمی که کامرون در آن تهیهکننده و نوعی ناظر اصلی داستان بود و تیم میلر کارگردانیاش کرد.
با این حال، بازگرداندن لیندا همیلتون، آرنولد شوارتزنگر و بخش بزرگی از داستان فیلم اصلی «ترمیناتور» کافی نبود تا تماشاگران را قانع کند که ششمین تلاش برای نجات بشریت از دست رباتهای قاتل آینده واقعاً ضروری است.
کامرون بعدها تدوین این فیلم را یک «حمام خون» ناشی از درگیریهای خلاقانه توصیف کرد. میلر، کارگردان فیلم «ددپول» نیز گفته بود این تجربه باعث شده دیگر هیچ تمایلی برای همکاری با تهیهکنندهای بهشدت سختگیر مانند کامرون نداشته باشد.
یک نکته مهم درباره آینده «آواتار»
بنابراین سؤال اینجاست که آیا واگذاری «آواتار» به فیلمسازی دیگر واقعاً میتواند به این مجموعه آسیب بزند یا برعکس، به آن جان تازهای بدهد؟
کامرون بیش از هر فیلمساز دیگری با جهان «آواتار» گره خورده است؛ اما همین کنترل شدید و طولانیمدت او بر پروژه باعث شده تولید فیلمهای این مجموعه سالها زمان ببرد. اگر او بخشی از کنترل را واگذار کند، شاید فیلمسازان دیگری بتوانند روایتهای تازهای از پاندورا ارائه کنند؛ بدون اینکه الزاماً میراث کامرون را کنار بگذارند.
از سوی دیگر، تجربه پروژههایی که کامرون در آنها از صندلی کارگردانی فاصله گرفته، نشان میدهد این انتقال قدرت لزوماً تضمینکننده موفقیت نیست. شاید «آواتار» بیش از هر چیز به چیزی نیاز داشته باشد که کامرون تاکنون حاضر نبوده به آن تن بدهد: رها کردن کنترل.
۵۹۵۹
