به گزارش برگزیده، سی‌ان‌ان در گزارشی تحلیلی نوشت: ترامپ می‌خواهد آمریکا را به کشوری شبیه به خودش تبدیل کند؛ اما رأی‌دهندگان به‌زودی درباره کارنامه او در تغییر چهره دولت آمریکا و شیوه اعمال قدرت آن در داخل و خارج از کشور داوری خواهند کرد. سه موضوع بحث‌برانگیز نشان می‌دهد که چگونه تمایل ترامپ به اعمال قدرت قهری و رویکرد معامله‌محور او، در حال تغییر دادن ماهیت آمریکا و نگاه سایر کشورهای جهان به این کشور است.
آمریکا از پایان جنگ جهانی دوم به این سو، خود را حامی دموکراسی معرفی کرده است. اما ترامپ با موافقت با عرضه گازوئیل روسیه به بازارهای جهانی، به ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه که رهبری اقتدارگراست، امتیازی بزرگ می‌دهد؛ همان رهبری که در جنگ برای درهم شکستن استقلال اوکراین، حملات مرگباری علیه غیرنظامیان این کشور انجام داده است.
از سوی دیگر، پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، طرح پخش زنده اعدام نیدال حسن، عامل تیراندازی مرگبار در پایگاه فورت هود، با جوخه آتش را دنبال می‌کند. اجرای چنین طرحی می‌تواند آمریکا را در کنار کشورها و گروه‌هایی قرار دهد که اعدام در ملأعام را به کار می‌گیرند.
از سوی دیگر، تیراندازی مأموران فدرال در نیویورک در هفته گذشته به یک شهروند جمهوری دومینیکن، در حالی که کودکی پنج‌ساله داخل خودرو بود، تازه‌ترین نمونه از نمایش خشونت‌آمیز قدرت دولت در فضای عمومی به شمار می‌رود؛ آن هم در شرایطی که سرکوب مهاجران و روند اخراج آنان شدت گرفته است.
هر یک از این رویدادها واکنش‌های سیاسی و مخالفت‌هایی را برانگیخته و پرسش‌هایی جدی درباره استفاده مهارنشده از اختیارات ریاست‌جمهوری و فرسایش معیارهای قانونی و رفتاری مطرح کرده است؛ پرسش‌هایی درباره اینکه در نهایت، وجدان جمعی جامعه آمریکا چگونه با این تحولات کنار خواهد آمد.
با این حال، هر سه رویداد مستقیماً از شخصیت رئیس‌جمهوری سرچشمه می‌گیرند که هنگام انتخاب شدن در دو انتخابات دموکراتیک، قصد خود را پنهان نکرده بود و دیدگاه‌های ده‌ها میلیون شهروند آمریکایی را نمایندگی می‌کند.
انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا عمدتاً تحت تأثیر افزایش قیمت مواد غذایی و مسکن، واکنش منفی به مراکز داده هوش مصنوعی و خشم عمومی از جنگ با ایران قرار دارد.
اما این انتخابات از زاویه‌ای دیگر نیز اهمیت دارد: از نخستین پیروزی ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری یک دهه می‌گذرد و انتخابات پیش رو به‌طور غیرمستقیم فرصتی برای ارزیابی تلاش‌های او فراهم می‌کند؛ تلاش‌هایی برای تعریف دوباره عظمت ملی آمریکا در قرن بیست‌ویکم، بر مبنای ارزش‌های خاص، ستیزه‌جویانه و نامتعارف خود.
افزایش نگرانی‌ها درباره توافق گازوئیل با روسیه، احتمال پخش زنده یک اعدام و فعالیت‌های اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) ممکن است نشانه‌ای از کاهش نفوذ سیاسی ترامپ در آستانه رسیدن به نیمه دوره دوم ریاست‌جمهوری او باشد.
توافق غافلگیرکننده با روسیه
توافق دونالد ترامپ با ولادیمیر پوتین برای عرضه گازوئیل روسیه به بازارهای بین‌المللی، نمونه‌ای آشکار از اجرای سیاست «اول آمریکا» و گرایش رئیس‌جمهور آمریکا به استفاده از سیاست خارجی برای پیشبرد اهداف سیاسی خود است.
این اقدام، نظام تحریم‌های بین‌المللی را که پس از حمله روسیه به اوکراین، اقتصاد مسکو را تحت فشار قرار داده بود، در هم می‌شکند؛ پیروزی تبلیغاتی بزرگی برای پوتین به ارمغان می‌آورد و بار دیگر الگوی رفتاری ترامپ در همراهی با رهبر قدرتمند کرملین را نشان می‌دهد.
این توافق همچنین ضربه تازه‌ای به روحیه غیرنظامیان اوکراینی وارد می‌کند که با تشدید حملات روسیه روبه‌رو هستند. در تازه‌ترین نمونه، دست‌کم ۳۳ نفر در حمله به دو اتوبوس عمومی جان خود را از دست دادند.
از سوی دیگر، این اقدام شکاف بزرگی میان آمریکا و متحدانش در ناتو ایجاد می‌کند؛ آن هم در شرایطی که مسکو به اجرای کارزاری از خرابکاری، آزار و اذیت و نقض حریم هوایی کشورهای اروپایی متهم است. وزیر دفاع هلند هفته گذشته روسیه را «دشمن ما» نامید.
در همین حال، درخواست ترامپ در روز شنبه برای جایگزینی ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، که یکی از شروط کلیدی مسکو به شمار می‌رود، نگرانی‌ها درباره همسویی او با اهداف جنگی کرملین را دوباره افزایش خواهد داد. این نگرانی‌ها پیش از این نیز، پس از آنکه ترامپ مجوز تولید موشک‌های پاتریوت در اوکراین را صادر نکرد، تشدید شده بود.
با این حال، تصمیم ترامپ توضیحی منطقی دارد.
او در تنگنای سیاسی و اقتصادی قرار گرفته است؛ زیرا قیمت گازوئیل به رکوردهای بی‌سابقه‌ای رسیده و بخش کشاورزی آمریکا را تحت فشار قرار داده و قیمت مواد غذایی را افزایش داده است. بخش عمده این وضعیت ناشی از جنگی است که ترامپ علیه ایران به راه انداخته است. با این وجود، هنوز مشخص نیست که توافق با روسیه بتواند در کوتاه‌مدت قیمت‌ها را کاهش دهد. با این حال، ترامپ برای انجام اقدامی بیشتر، با ضرورتی فوری در عرصه سیاست داخلی روبه‌رو بود؛ فارغ از هزینه‌هایی که چنین تصمیمی می‌توانست به همراه داشته باشد.
تام اِمر، نماینده جمهوری‌خواه و رئیس اکثریت مجلس نمایندگان آمریکا، روز یکشنبه در برنامه «این هفته» شبکه ای‌بی‌سی نیوز گفت: «این نمونه دیگری از تفکر خارج از چارچوب رئیس‌جمهور ماست.» او افزود: «رئیس‌جمهور ما در تلاش است هر راه‌حل ممکنی را برای کمک به مردم آمریکا پیدا کند.»
اما مایک پنس، معاون پیشین رئیس‌جمهور آمریکا، با کاهش فشار اقتصادی بر روسیه مخالفت کرد. او در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «آمریکا نباید به ماشین جنگی پوتین طناب نجات بدهد. اکنون زمان آن است که در برابر تجاوز روسیه، همان‌طور که در نخستین دولت ترامپ ایستادگی کردیم، محکم بایستیم.»
ترامپ رویکرد جمهوری‌خواهانه سنتی و تندروانه‌ای را که پنس نمایندگی می‌کند، رد می‌کند. تعریف رئیس‌جمهور آمریکا از منافع ملی و شخصی، محدودتر است. در همان روزی که او پیروزی بزرگی برای پوتین، که به جنایت جنگی متهم است، رقم زد و بار دیگر هشدار داد که ممکن است ایران را نابود کند، از محروم شدن دوباره خود از جایزه صلح نوبل انتقاد کرد و این اتفاق را «مایه شرمساری» و «شرم‌آور» خواند.
هگست معتقد است مردم باید چه چیزی را «درک کنند»؟
نیدال حسن، سرگرد ارتش آمریکا، به اتهام قتل عمد ۱۳ نفر در حمله به سربازانی که عازم افغانستان بودند، محکوم شده است. مسئله این نیست که آیا قربانیان او پس از طی روند قضایی مستحق اجرای عدالت هستند یا نه؛ پرسش این است که آیا برگزاری اعدام در ملأعام، حقوق تضمین‌شده در قانون اساسی آمریکا را نقض می‌کند، آیا چنین اقدامی با ارزش‌های امروزی این کشور سازگار است و آیا در نهایت، حسن را به همان جایگاه شهیدی می‌رساند که به دنبال آن بود.
پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، هفته گذشته درباره این اعدام توضیح داد که اجرای آن در برابر عموم به این دلیل است که «مردم باید درک کنند که چنین اقداماتی پیامدهای جدی به دنبال دارد».
هگست از نمایش قدرت برای اثرگذاری بر افکار عمومی حمایت می‌کند و نسبت به کسانی که نگران نقض اصول آمریکایی در نتیجه چنین اقداماتی هستند، موضعی تحقیرآمیز دارد. برای نمونه، او از حملات آمریکا به قایق‌های مظنون به قاچاق مواد مخدر در دریای کارائیب و اقیانوس آرام دفاع کرده است؛ حملاتی که دست‌کم ۲۲۱ کشته بر جای گذاشته و منتقدان آن‌ها را قتل‌های فراقضایی و مغایر با قانون اساسی می‌دانند.
با این حال، واکنش‌های منفی ممکن است در نهایت طرح پخش زنده اعدام را متوقف کند. ترامپ آخر هفته گذشته گفت که تصمیم نهایی درباره اجرای این طرح را خودش خواهد گرفت.
مخالفان نگران‌اند که اجرای این طرح به اعتبار اخلاقی آمریکا در جهان لطمه بزند و پیروزی تبلیغاتی در اختیار گروه‌های افراطی قرار دهد.
کریس مورفی، سناتور ایالت کنتیکت، روز پنجشنبه در گفت‌وگو با ارین برنت، مجری سی‌ان‌ان، پرسید: «او دارد از چه چیزی تقلید می‌کند؟ اعدام‌های داعش؟ می‌دانم که در این کشور مجازات اعدام وجود دارد، اما اعدام در ملأعام متعلق به قرون وسطی است.»
برخی جمهوری‌خواهان نیز نگرانی‌های مشابهی مطرح کرده‌اند. آستین اسکات، نماینده جمهوری‌خواه ایالت جورجیا، گفت: «من کاملاً از حکم اعدام حمایت می‌کنم، اما پخش زنده اعدام‌ها کاری است که جهادگرایان انجام می‌دهند. آمریکا فراتر از این‌هاست.»
جان کرتیس، سناتور ایالت یوتا، نیز در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس هشدار داد: «تمدن زمانی رو به زوال می‌رود که میل به تماشای اعدام به‌عنوان نوعی سرگرمی را در خود پرورش دهد.»
«او یک اوباش بود»
استفاده علنی از قدرت با شیوه‌های نظامی در اجرای قانون و تأکید بر قاطعیت دولت، از دیگر محورهایی است که کارزار اخراج مهاجران بر آن استوار شده است؛ رویکردی که پیامدهای سنگینی نیز به همراه داشته است، از جمله کشته شدن رنه گود و الکس پرتی، دو معترض در ایالت مینه‌سوتا.
در تازه‌ترین مورد جنجالی، اسکار بلگال، شهروند ۲۸ ساله جمهوری دومینیکن، هفته گذشته در منطقه برانکس نیویورک هدف تیراندازی مأموران مهاجرت قرار گرفت و از ناحیه گردن زخمی شد. جراحت او سطحی بود و فرزندش آسیب جسمی ندید. مقام‌های فدرال اعلام کردند که مأموران تصور می‌کردند جانشان در خطر است. بر اساس اسناد دادگاه، این مرد پیش‌تر اتهام سرقت کلان درجه چهار را پذیرفته و به پنج سال آزادی تحت نظارت محکوم شده بود.
منتقدان، چنین رویارویی‌هایی را نمونه‌هایی غیرقابل‌قبول از قدرت مهارنشده دولت فدرال می‌دانند. زهران ممدانی، شهردار نیویورک، گفت مأموران دخیل در این حادثه لباس فرم به تن نداشتند و مأموران اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) «مردم شهر را به وحشت انداخته‌اند».
اما مارک‌وین مولین، وزیر امنیت داخلی آمریکا، روز یکشنبه در برنامه «استیت آو د یونیون» شبکه سی‌ان‌ان، در گفت‌وگو با جیک تپر، مسئولیت این حادثه را متوجه بلگال دانست.
مولین گفت: «واقعیت این است که این مرد انسان وحشتناکی بود. او یک اوباش بود. عضو یک باند تبهکار بود.»
او همچنین بلگال را به دلیل به خطر انداختن فرزندش مقصر دانست و گفت: «آخرین کاری که من انجام می‌دادم این بود که پسرم یا یکی از فرزندانم را در معرض خطر قرار دهم.»
اظهارات مولین با دیدگاه بسیاری از آمریکایی‌هایی همخوانی دارد که خواهان اجرای سخت‌گیرانه‌تر قوانین مهاجرتی هستند؛ همان کسانی که در جریان کارزارهای انتخاباتی ترامپ از وعده‌های قاطعانه او برای برقراری نظم و مقابله با بی‌قانونی استقبال کردند.
با این حال، اگرچه پس از آنچه بسیاری بی‌توجهی دولت جو بایدن به وضعیت مرزها می‌دانستند، اکثریت مردم خواهان اقدامات جدی‌تر در این زمینه بودند، نشانه‌هایی وجود دارد که رویکردهای تهاجمی دولت ترامپ می‌تواند به یک نقطه‌ضعف سیاسی تبدیل شود.
بر اساس نظرسنجی مؤسسه پیو که در ماه مه منتشر شد، ۵۲ درصد آمریکایی‌ها معتقد بودند دولت ترامپ در زمینه اخراج مهاجران «بیش از حد» پیش می‌رود. با این حال، تنها ۱۹ درصد از جمهوری‌خواهان چنین نظری داشتند؛ آماری که نشان می‌دهد رویارویی‌های خشونت‌آمیز در حوزه مهاجرت ممکن است همچنان با استقبال بخشی از پایگاه رأی جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای روبه‌رو شود.
پرسشی سرنوشت‌ساز که رأی‌دهندگان باید به آن پاسخ دهند
تاریخ آمریکا با خشونت و محروم کردن افراد از عدالت لکه‌دار شده است؛ از اعدام‌های فراقضایی و لینچ کردن سیاه‌پوستان گرفته تا سرکوب اعتراضات جنبش حقوق مدنی، بازداشت و نگهداری اجباری افراد در دوران جنگ و جنگ‌های خارجی که به کشته شدن هزاران غیرنظامی بی‌گناه انجامیدند.
بنابراین، نمایش قدرت از سوی ترامپ نخستین نمونه در تاریخ آمریکا نیست که در آن قدرت دولت، برداشت‌های سنتی از ارزش‌های این کشور را به چالش می‌کشد.
با این حال، در میان رؤسای‌جمهور دوران معاصر آمریکا، کمتر کسی به اندازه ترامپ برای به چالش کشیدن تصورات رایج درباره محدود بودن قدرت دولت، خویشتن‌داری در استفاده از زور، ائتلاف‌های بین‌المللی و نقش رهبری جهانی آمریکا آمادگی نشان داده است.
در نهایت، این شهروندان هستند که باید پای صندوق‌های رأی تصمیم بگیرند آیا چنین مسیری را برای کشورشان می‌خواهند یا خیر.
با نزدیک شدن به آغاز چرخه انتخابات ریاست‌جمهوری در چند هفته آینده، بحثی تازه نیز شکل خواهد گرفت: آیا بازتعریف ترامپ از استثناگرایی آمریکایی صرفاً انحرافی موقت از مسیر پیشین این کشور است یا اینکه پس از پایان دوران ریاست‌جمهوری او نیز، آمریکا همچنان تصویری را که ترامپ از خود بر جای می‌گذارد، حفظ خواهد کرد؟
315
