برگزیده – حالت امپراتورمآبانه ترامپ، شوخیها و حرفهای بیخیالانه او و تصمیمهای خودمحورانهاش این تصور کاذب را ایجاد میکند که با رئیسجمهوری روبهرو هستیم که اعتمادبهنفسی تزلزلناپذیر دارد و از قضاوت قریبالوقوع رأیدهندگان کاملاً آسودهخاطر است.
نیویورک تایمز در گزارشی نوشته است: حیف که ترامپ دو قرن و نیم پیش در فرانسه زندگی نمیکرد. او و ماری آنتوانت احتمالا خیلی خوب با هم کنار میآمدند.
برخی ناظران سیاسی به نامحبوب بودن جنگ ایران و ناتوانی ترامپ در جلب حمایت افکار عمومی از آن پیش از آغاز نخستین حملات به عنوان نشانهای استناد کردهاند که او به اندازه کافی متوجه اهمیت انتخابات میاندورهای نیست.
اما در برابر این استدلال، پاسخ روشنی وجود دارد:
پیروزی سریع او در ونزوئلا آنقدر هیجانزدهاش کرده و اعتمادبهنفسش را بالا برده بود که احساس نمیکرد نیازی به برنامهریزی و آمادهسازی گسترده برای پیروزی بزرگ بعدیاش داشته باشد.
هواپیماهای آمریکایی وارد عمل میشدند، به سرعت مأموریت را انجام میدادند و به خانه بازمیگشتند؛ درست به موقع برای برگزاری رژههای پیروزی.
بر اساس همه نشانهها، ترامپ تصمیم نگرفته بود که خطر بسته شدن تنگه هرمز و افزایش متعاقب هزینه سوخت برای آمریکاییها را بپذیرد.
او فقط چنین احتمالاتی را پیشبینی نکرده بود.
و حالا که از آمادگی خود برای پرداخت هر هزینه سیاسی لازم به منظور از میان بردن تهدید هستهای ایران سخن میگوید، این رفتار نشانه رهبری بلندنگر، فداکارانه و مبتنی بر اصول نیست. (اصلاً مگر ترامپ را نمیشناسید؟)
این مدیریت خسارت است. «برایم مهم نیست انتخابات میاندورهای چه میشود» همان حرفی است که وقتی احتمال میدهی اوضاع را خراب کرده باشی بر زبان میآوری و میکوشی بیکفایتی را به شجاعت تبدیل کنی.
بسیاری در سال ۲۰۱۶ میگفتند او نمیتواند پیروز انتخابات شود، اما پیروز شد. بسیاری دیگر میگفتند در سال ۲۰۲۴ نمیتواند بازگردد، اما بازگشت و خلاف آن را ثابت کرد. اگر حالا همان افراد میگویند ایران وزنهای سنگین بر گردن اوست، شاید از نگاه خودش این موضوع برعکس، نوعی امتیاز و نشانه افتخار باشد و هوادارانش هم همچنان کنار او ماندهاند.علاوه بر این، ترامپ و اطرافیانش به طور کامل نظرسنجیها را قبول ندارند؛ نظرسنجیهایی که در گذشته بارها قدرت او را دستکم گرفتهاند.
او تصور میکند بهتر از کارشناسان و منتقدان میداند.
ادامه گزارش را در این لینک بخوانید.
۳۱۲
