به گزارش برگزیده روزنامه اعتماد نوشت: این اتفاق چند ماه پس از انتخاب زهران ممدانی به عنوان شهردار نیویورک رخ داده است. فردی که این روزها تلاش میکند با استفاده حداکثری از تریبون فوتبال خودش را بیشتر پروموت کند. واکنش رسانهها به این تلاش اما تبدیل به یک جنگ رسانهای شده است.
به عنوان مثال نشریه گاردین در مورد حضور ممدانی در استادیومها و واکنشهای فوتبالی وسیع گزارشی ستایشگرانه منتشر کرد و نوشت: «وقتی میپرسید آیا نیویورک دچار تب جام جهانی شده است یا خیر، یک نام زیاد شنیده میشود و آن نام لیونل مسی نیست. آدیتیا شتی که در حوزه فناوری اطلاعات کار میکند، گفت: این حس به ویژه به خاطر مشارکت [زهران ممدانی، شهردار نیویورک] ایجاد شده است که مثل یک میزبان برای مردم عمل میکند. این فرد همراه لاله عمادی است که در بخش سلامت کار میکند و هر چند یک فوتبالی شدید نیست، اما کاملا غرق در جام جهانی شده است.
او گفت: حس رفاقت و همدلی برای بیرون رفتن و تماشای مسابقه، مرا فوقالعاده هیجانزده کرده است. احساس میکنم شهر کار بسیار بزرگی برای بیرون کشیدن مردم و به حرکت درآوردن آنها انجام داده است. شهردار کلی توصیه و پیشنهادهای تخفیفی شام و نوشیدنی برای تماشای جام جهانی با قیمتی عالی ارائه داده است. او واقعا به نمایندگی از شهر این رویداد را در آغوش کشیده است.»
این موضوع که ممدانی بر موجی فوقالعاده از موفقیتهای ورزشی سوار است، به او کمک کرده روایت خود را پیش ببرد. دو تیم محبوب او در چند هفته گذشته به قهرمانی رسیدهاند: تیم نیکس اولین قهرمانی خود در NBA را از سال ۱۹۷۳ به خانه برد و آرسنال نیز پس از ۲۲ سال، اولین عنوان قهرمانی خود در لیگ برتر انگلیس را کسب کرد.
ممدانی در همه جا حضور دارد و از نظر احساسی در تمام جنبههای جام جهانی مشارکت میکند: در مسابقات حاضر میشود، هشدارهای هواشناسی را پست میکند و درباره نتایج نظر میدهد. مهمترین کنش او در این دوره جام جهانی چالش قیمت بلیت مسابقات بوده است.
گاردین نوشت: «درحالی که جانی اینفانتینو، رییس فیفا، استدلال میکرد که پرداخت مبالغ هنگفت برای بلیت در بازار امریکا برای هواداران امری طبیعی است و به قانون ساده عرضه و تقاضا برمیگردد، ممدانی بلیتهای ۵۰ دلاری را برای نیویورکیها تضمین کرد. وقتی فیفا تصمیم گرفت که ورود بطریهای آب به استادیومها ممنوع شود ممدانی با این قانون مخالفت نمود و هنگامی که سازمان حمل و نقل نیوجرسی (NJ Transit) در ابتدا بلیتهای ۱۵۰ دلاری قطار به مقصد استادیوم متلایف را اعلام کرد، این ممدانی و کتی هوکول، فرماندار نیویورک بودند که اتوبوسهای شاتل ۲۰ دلاری را راهاندازی کردند.»
نشریه گاردین در بخش دیگری از گزارش خود نوشت: «در حال حاضر، این تورنمنت تا حد زیادی خالی از حضور ترامپ بوده است که تضاد واضحی با حضور همهجایی ممدانی دارد. مسلما رییسجمهور کارهای بیشتری نسبت به ممدانی در سبد کار خود دارد، اما او موفق شد در جریان فینالهای NBA در یکی از بازیهای نیکس شرکت کند، جایی که هو شد. این ریسکی است که او احتمالا دوباره در بازی فینال جام جهانی متحمل خواهد شد، جایی که اینفانتینو اعلام کرده است او و ترامپ به طور مشترک جام را اهدا خواهند کرد.
این واقعیت که مارکو روبیو، وزیر امور خارجه امریکا، شخصا مداخله کرد تا مطمئن شود مادر «ووزینیا» دروازهبان کیپورد، برای تماشای بازی پسرش ویزا دریافت میکند و اینکه محدودیتهای سفر برای ایران کاهش یافته است، به نظر میرسد نشانهای از این باشد که برخی در دولت ترامپ متوجه شدهاند در این جام جهانی سه گل از ممدانی عقب هستند.»
با وجود چنین توصیفاتی حضور پررنگ ممدانی در عرصه فوتبال مخالفان و منتقدان جدی هم دارد. تعداد زیادی از رسانههای نیویورک اقدامات ممدانی را پوپولیستی و در راستای فرار از مسوولیتهای اصلی عنوان کردند. منتقدان با اشاره به شرایط سخت در نیویورک و مشکلات لجستیکی و راهبندانهای بیشمار اظهار داشتهاند که ممدانی که پیش از شهرداری تنها یک نماینده مجلس ایالتی بوده، «تجربه اجرایی بسیار کمی» دارد و جام جهانی که بزرگترین آزمون مدیریتی اوست آن قدرها خوب پیش نمیرود و اگر لجستیک شهر، ترافیک یا امنیت در طول مسابقات بههم بریزد، تمام این «شور و شوق فوتبالی» به ضرر او تمام خواهد شد.
منتقدان همچنین هشدار دادهاند ممدانی با شعار کاهش بودجه پلیس (NYPD) رای آورد، اما فشار مسابقات جام جهانی او را مجبور کرد که با شیفتهای ۱۲ ساعته اجباری برای پلیس نیویورک موافقت کند؛ موضوعی که ناامیدی برخی حامیان چپگرای او را به همراه داشت. برخی ناظران معتقدند او استاد پروپاگانداست و در عمل به دستاورد خاصی نمیرسد. یکی از تحلیلگران در این رابطه نوشته: راه انداختن کمپینهای پر سر و صدا در شبکههای اجتماعی علیه فیفا با عنوان «پایان طمع» (Game Over Greed) دستاورد ساختاری نداشته است.
فیفا کار خود را جلو برد و قیمتها به شدت بالا ماند. ممدانی درنهایت فقط توانست هزار بلیت ۵۰ دلاری (از طریق قرعهکشی) برای شهری با ۸ میلیون جمعیت بگیرد؛ این کار بیشتر یک «نمایش تبلیغاتی» است تا حل واقعی مشکل گرانی مسابقات برای طبقه کارگر. به نظر میرسد جام جهانی و در راس آن نیویورک به عنوان یکی از شهرهای میزبان عرصه یک نبرد بزرگ سیاسی بین دو جناح مختلف شده است.
17302
