به گزارش خبرگزاری برگزیده، اسماعیل امینی؛ شاعر، طنزپرداز و پژوهشگر از اواسط دهه ۷۰ با تحصیل در رشته زبان و ادبیات فارسی به طور آکادمیک وارد حوزه شعر شد و تا پایان مقطع دکتری در این رشته پیش رفت. او به خاطر دارد که حضورش در جلسات «دیدار شاعران با رهبر»، به نخستین سالهای برگزاری این رویداد در اواسط دهه ۷۰ برمیگردد. سالهایی که شاعرانی معدود؛ طبق گفته او حداکثر ۳۰ نفر دعوت میشدند و گرد هم روی زمین پوشیده با موکت مینشستند و خبری هم از دستگاه ضبط نبود. برنامه، مجری نداشت و شاعران، خود جلسه را نظم و ترتیب میدادند و تازهترین شعرهایشان را میخواندند. رویداد دیدار شاعران، در گذر زمان گستردهتر شد و با شکلگیری شورایی از متخصصان و پیشکسوتان متغیر برای دعوت از شعراء و همچنین فیلمبرداری و پخش تلویزیونی شکل عمومیتری به خود گرفت.
اسماعیل امینی در گفتوگو با برگزیده از جلسات «دیدار شاعران با رهبر» به عنوان «فرصت ارتباط اهل فرهنگوادب با عالیترین مقام کشور» گفت و آن را «فرصتی» دانست که «روزگاری وجود داشت». امینی تصریح میکند: «بهشخصه ندیدهام فراهم آوردن چنین فرصتی برای دیگر مسئولین فرهنگی در هیچکدام از ردههای عالی، میانی و عملیاتی چندان اهمیتی داشته باشد و اهتمامی نسبت به بورزند.»
اسماعیل امینی در بخشی از این گفتوگو با بیان این که بابت آنچه میگوید متاسف است، چنین گفت:
«متاسفم که این را میگویم اما سیطره سیاست بر همه چیز، ما را به روزی انداخته است که مسئولینمان گمان میکنند غیر از لجبازیهای سیاسی هیچ چیز دیگری اهمیت ندارد. انقلاب ما قرار بود به نوعی الگوی سازوکار قدرت تحت کنترل فرهنگ باشد اما به تدریج به روزگاری رسیدیم که قدرت مایل است فرهنگ را کنترل کند. این که قدرت تمایل داشته باشد فرهنگ را مطیع خود سازد، اصلا اتفاق خوبی نیست و به گمان من باید به هر حال به آن جهت برویم که اهل قدرت و سیاست خود را موظف بدانند که تابع فرهنگ باشند.»
متن کامل این گفتوگو را اینجا بخوانید.
۵۹۲۴۲
