به گزارش برگزیده، لورل رپ، مدیر برنامه ایالات متحده و آمریکای شمالی در اندیشکده چتم هاوس، در مقاله‌ای تفصیلی به واکاوی آینده سیاسی دو حزب اصلی آمریکا در پی بازپس‌گیری هم‌زمان مجلس نمایندگان و سنا توسط دموکرات‌ها پرداخت.
رپ تصریح کرد که مقیاس پیروزی دموکرات‌ها تمامی برآوردها را در نوردید و تسلط بر هر دو مجلس کنگره، ابزارهای نیرومندی چون آغاز تحقیقات گسترده، اهرم‌های مهار بودجه فدرال و اختیار مسدودسازی انتصابات دولتی و نامزدهای دیوان عالی را در اختیار مخالفان ترامپ قرار داده است.
اگرچه دونالد ترامپ تا سال ۲۰۲۸، به‌ویژه در عرصه تصمیمات نظامی و خارجی، حضوری ملموس خواهد داشت، اما توجهات عمومی به سرعت به سوی جانشینان احتمالی و چشم‌اندازهای حزبی برای آینده معطوف خواهد شد.
نحوه مهار سیاست خارجی نامحبوب ترامپ توسط دو حزب در دو سال آینده، نه تنها شانس فتح کاخ سفید در سال ۲۰۲۸ را مشخص می‌کند، بلکه ساختار ژئوپلیتیکی را که رئیس‌جمهور بعدی به ارث می‌برد شکل خواهد داد.
دموکرات‌ها؛ پیروزی راهبرد خیمه بزرگ و آغاز شکاف‌های سیاست خارجی
انتخابات میان‌دوره‌ای توانمندی ائتلاف فراگیر دموکرات‌ها را که تا عمق ایالت‌های محافظه‌کار نظیر تگزاس، آیووا، کانزاس، اوهایو و کارولینای جنوبی نفوذ کرد، به تصویر کشید.
پیروزی هم‌زمان میانه‌روها و جناح ترقی‌خواه نشان داد که راهبرد «خیمه بزرگ» و فراگیر موفق بوده است؛ نامزدهای ترقی‌خواه با تأکید بر پوپولیسم اقتصادی، حقوق کارگران و مسکن ارزان پیروز شدند و میانه‌روها بر رقابت‌پذیری اقتصادی و امنیت ملی دست گذاشتند، در حالی که کاهش هزینه‌های زندگی و پایان دادن به جنگ ایران ترجیع‌بند مشترک همه کارزارها بود.
با این حال، به باور چتم هاوس، گسل‌های سیاست خارجی که در انتخابات مقدماتی پدیدار شده بود به قوت خود باقی است.
کاهش بودجه نظامی یکی از نقاط اختلاف اصلی خواهد بود؛ جایی که ترقی‌خواهان خواهان انتقال منابع نظامی خارجی به طرح‌های نوسازی داخلی هستند.
در این میان، روابط با اسرائیل چالش‌برانگیزترین پرونده خواهد بود، زیرا شمار فزاینده‌ای از دموکرات‌های میانه‌رو به همراه چپ‌ها خواستار قطع گسترده کمک‌های خارجی به اسرائیل و مشروط کردن شدید—یا حتی تعلیق کامل—فروش تسلیحات هستند؛ تنش‌هایی که منازعات انتخاباتی سنا در میشیگان پیش‌درآمدی از آن بود.
ورود به فصل رقابت‌های مقدماتی ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ برای نخستین بار طی هشت سال گذشته، اگرچه فرصتی برای مباحثه واقعی است، اما خطر منازعات درونی را افزایش می‌دهد.
چهره‌هایی نظیر جان آساف، سناتور جورجیا، و الکساندریا اوکاسیو کورتس (AOC)، نماینده نیویورک، از گزینه‌هایی هستند که جهت‌گیری آینده حزب را مشخص خواهند کرد.
جمهوری‌خواهان؛ باتلاق میراث ترامپ و چالش راست جدید
حزب جمهوری‌خواه یکی از سنگین‌ترین شکست‌های دهه‌های اخیر را متحمل شده و اکنون با واقعیت ناخوشایند پایان عصر ترامپ روبه‌روست.
افت شدید محبوبیت ترامپ و الزام نامزدها به سوگند وفاداری به وی، در کنار پرونده‌های فساد چهره‌هایی نظیر کن پکستون در تگزاس، بهای سنگینی به بار آورد؛ چرا که رأی‌دهندگان جهش سرسام‌آور هزینه‌های زندگی را مستقیماً به جنگ ایران متصل کردند.
اگرچه ترامپ با فرافکنی مدعی شده «نام من در برگه رأی نبود وگرنه با اختلافی فاحش می‌بردیم»، اما نتایج نشان داد که نزدیکی بیش از حد به او به موضعی غیرقابل دفاع تبدیل شده است.
بزرگ‌ترین گسل در اردوگاه راست، تنظیم روابط با شخص ترامپ است؛ با نزدیک شدن به سال ۲۰۲۸، نامزدهای بالقوه متوجه خواهند شد که همسویی کامل با ترامپ پرمخاطره‌تر از حفظ فاصله با اوست.
از نظر محتوایی نیز جمهوری‌خواهان بر سر لزوم تغییر جهت در سیاست خارجی نامحبوب ترامپ چندپاره شده‌اند.
این معضل به‌ویژه گریبان‌گیر نامزدهای اصلی حزب یعنی جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه خواهد بود که نامشان با تصمیمات دولت گره خورده است.
ونس با متهم کردن آشکار جنگ ایران به عنوان مقصر شکست و اشاره به مطالبه هواداران حزب برای تغییر روابط با تل‌آویو، نخستین گام‌ها را برای مرزبندی برداشته است؛ عاملی که احتمالاً در تصمیم غافلگیرکننده ترامپ در روز انتخابات برای تعلیق ۴ میلیارد دلار کمک سالانه به اسرائیل بی‌تأثیر نبوده است.
در پایان، تحلیلگر چتم هاوس یادآور می‌شود که رئیس‌جمهور آینده در سال ۲۰۲۸ کشوری را تحویل خواهد گرفت که با رژیم جهانی تعرفه‌ها، جنگی فرسایشی در خاورمیانه و ائتلاف‌های فروپاشیده دست به گریبان است؛ از این رو چالش اصلی احزاب نه بازگشت به الگوهای نخ‌نمای گذشته، بلکه خلق چشم‌اندازی کاملاً نوین برای اداره آمریکا خواهد بود.
۴۲/۴۲
