شیوه‌ای نو برای حرف زدن با ارباب کربلا

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری برگزیده های ایران، کتاب «تویی که عاشق‌ترینی»، نوشته مریم بصیری، در ۴۰ پرده با قلمی ادبی و متنی شورانگیز و احساسی زندگی امام حسین (ع) را از بدو تولد تا لحظه شهادت را روایت می‌کند. واقعه کربلا و به اسارت گرفتن اهل‌بیت ایشان در این اثر روایت و در آخر به شور و اشتیاق اربعین حسینی ختم می‌شود.

این کتاب با زاویه دید جدید و با روایتی جذاب، خواندنی و عاشقانه مخاطب را منزل به منزل با خود همراه می‌کند. حکیمه سادات نظیری، فعال حوزه کتاب، در یادداشتی به معرفی این اثر پرداخته لست که در ادامه می‌خوانید:

همه آدم و عالم دلشان می‌خواهد با اباعبدالله(ع) حرف بزنند. این را از دلنوشته‌های محرم و شب جمعه شبکه‌ها و کاربران می‌گویم. اما کتاب «تویی که عاشق‌ترینی» طرز تازه‌ای از حرف زدن با ارباب کربلاست. شروع می‌کند از تولد و نرم نرم حتی تولد حضرت زینب(س) و قمر بنی هاشم(ع) را هم می‌گوید. و همه این‌ها طوری است انگار داریم با امام حرف می‌زنیم.

کتاب پیش می‌رود تا خود اربعین، انگار همه زندگی سیدالشهداء(ع) را در محضر خودشان نامه‌وار بازگو کرده باشیم. جمله به جمله ارادت و شور است که در این صفحه‌ها نوشته شده. طرز ادبی جملات، کتاب را به فضای شاعرانه نزدیک‌تر کرده اما نویسنده کوشیده تا اطلاعات تاریخی خوبی هم لابلای دلنوشته‌ها بگنجاند.

مریم بصیری برای نوشتن این کتاب بی‌شک به یکی از شهدای کربلا توسل کرده و وقتی کتاب را انتشارات کتاب جمکران چاپ کرده است، یعنی حالا آدم‌های زیادی برای حرف زدن با امامشان جمله دارند. می‌توانند کتاب را ورق بزنند و احساس کنند این خودشانند که هم روضه می‌خوانند، هم درد دل می‌کنند، هم حرف می‌زنند با امام و سبک می‌شوند.

«تویی که عاشق ترینی» برای چند دسته از آدم‌ها کتاب خوشایندی است:

اول نوجوانان و جوانانی که شور حسینی در رگ‌هایشان غلیان می‌کند و خیلی وقت‌ها حوصله کافی برای خواندن کتاب‌های پژوهشی و معنوی را ندارند.

دسته دوم مادرها هستند که هیچ‌وقت روضه خوبی نصیبشان نمی‌شود و این کتاب روضه‌های کوچکی است که دلشان را به پرچم سیاه گنبد اباعبدالله(ع) گره می‌زند.

دسته سوم همه شاعرانی هستند که از جملات ادبی و این سبک کتاب‌ها لذت بیشتری می‌برند. و در آخر این کتاب برای همه کسانی که با امام حرف دارند اما رویشان نمی‌شود بگویند، یا مشغله و زندگی وقتی نمی‌گذارد که زانوی ادب کنند و بنشینند به حرف زدن با امام، مناسب است.

/