همسر رئیس بانک، چگونه با وعده های مختلف، افراد خلافکار را به قتل شوهرش واداشت؟

گفت وگو

متهم اصلی متولد سال 76 و پسری لاغر است. در اواسط جلسه بازپرسی وقتی تصمیم گرفت حقایق را بگوید و به قتل اعتراف کند، به گریه افتاد و گفت دلش می‌خواهد زودتر قصاصش کنند چون تحمل اسارت و زندگی در زندان را ندارد.

چرا تا دیروز اصرار بر بی گناهی داشتی و می‌گفتی قاتل نیستی؟
چون می ترسیدم؛ از زندان می‌ترسیدم؛ از کابوس های اعدام و قصاص می ترسیدم. فکر می کردم اگر قتل را گردن نگیرم آزادم می‌کنند اما در این لحظه (جلسه بازپرسی) تصمیم گرفتم حقایق را عنوان کنم. از دروغ و فیلم بازی کردن خسته شده بودم و گفتم بهتر است اعتراف کنم تا خلاص شوم. تا دیروز تلاش می کردم زنده بمانم امروز اما دلم می خواهد قصاصم کنند یا در همین لحظه به زندگیم پایان بدهم.
چرا تصمیم به ارتکاب جنایت گرفتی؟
به خاطر پول. هرچند بارها و بارها پشیمان شدم اما انگار همه چیز دست در دست هم داده بود تا من جان رئیس بانک را بگیرم.
چطور؟ مگر چه اتفاقی رخ داد؟
از همان روز اول که ما از طریق یکی از دوستانمان با دختر و همسر سابق مقتول و شوهر این زن آشنا شدیم،‌بدبختی وارد زندگی‌ام شد. چند بار تصمیم گرفتم بی خیال شوم اما همسر سابق مقتول به شدت اصرار می کرد و وعده پول می داد. من هم هر بار شیر یا خط می انداختم تا ببینم که درست است وارد این بازی شوم و هر بار اجرای قتل می افتاد. تا اینکه بالاخره رفتیم پای معامله و قرارداد فروش طلا نوشتیم. بر اساس قرارداد آنها باید 2میلیارد تومان به ما پول می دادند. بعد از نوشتن این قرارداد هم چند بار پشیمان شدم اما در نهایت روز حادثه راهی خانه مقتول شدیم. قبل از آن یک قرص متادون مصرف کرده بودم تا به آرامش برسم. وقتی به آنجا رسیدیم، دختر مقتول به ما کلید خانه پدرش را داد. ابتدا با کلید، ورودی ساختمان را باز کردیم اما وقتی به مقابل آپارتمان مقتول رسیدیم متوجه شدیم که او حفاظ را بسته و به آن قفل زده است. همانجا گفتم برگردیم اما باز همسر سابق مقتول به من زنگ زد و گفت صبر کن، باید همین امروز کار را تمام کنیم. سرانجام دختر مقتول به محل کار پدرش رفت و با هم به خانه برگشتند. در این بین مدام پشیمانی سراغم آمد و بعد دیدم داخل خانه مقتول هستم. دخترش در را به روی ما باز گذاشت و گفت پدرم در اتاق خواب است. وقتی وارد خانه شدیم باز هم شیر یا خط آمد اما من نمی خواستم قتل را انجام بدهم. حتی به همدستم گفتم بیا کیف مدارک را برداریم و قبل از اینکه مقتول بیدار شود خانه را ترک کنیم. همدستم قبول کرد و ما کیف را برداشتیم، اما ناگهان پایم به میز خورد و مقتول بیدار شد.
آنجا بود که فهمیدم قدم در راه بی‌پایانی گذاشته ام و ناچار شدم جان مقتول را بگیرم ، ولی حالا به شدت پشیمانم.
دستمزدت را گرفتی؟
نه. فقط یک میلیون تومان دستمان را گرفت که آن هم خرج ماشین های کرایه ای مان تا خانه مقتول بود. درواقع به خاطر هیچ، آدم کشتم! خدا مرا ببخشد.

23302