به گزارش برگزیده، بر اساس داده‌های تازه منتشرشده از سوی موسسه تحقیقاتی «ناوتیلوس» که روزنامه گاردین آن را بازتاب داده است، منافع نظامی و شرکت‌های تسلیحاتی ایالات متحده آمریکا اکنون کنترل یا مجوز دسترسی به بیش از ۱۱۰ مرکز دفاعی و نظامی در خاک استرالیا را ثبت کرده‌اند. این حجم از دسترسی، فراتر از ۵۰ درصد کل پایگاه‌ها و تاسیسات نظامی استرالیاست و تحلیلی جدید را پیرامون مرزهای حاکمیت ملی و استقلال دفاعی کانبرا ایجاد کرده است.
طبق این داده‌ها، ارتش آمریکا کنترل مستقیم ۱۷ مرکز را در خاک اصلی استرالیا بر عهده دارد و به ۷۵ پایگاه اداره‌شده توسط نیروهای استرالیایی دسترسی کامل دارد. همچنین ۱۸ مرکز دفاعی دیگر در اختیار شرکت‌های بزرگ تسلیحاتی آمریکایی نظیر لاکهید مارتین و نورثروپ گرومن قرار گرفته است.
گستره نفوذ و توافقنامه وضعیت نیروها
حضور رو به رشد آمریکا بر پایه «توافقنامه وضعیت نیروها» (Force Posture Agreement) شکل گرفته که دسترسی بدون مانعی را به پنتاگون و پیمانکاران دفاعی آن برای استقرار نیروها، تجهیزات، سوخت‌گیری مجدد هواپیماها و شناورها ارائه می‌دهد.
تاسیسات مورد استفاده طیف وسیعی از اهداف را پوشش می‌دهند:
-
پایگاه‌های اطلاعاتی و ماهواره‌ای: پایگاه فوق‌محرمانه «پاین گپ» (Pine Gap) در مرکز استرالیا که داده‌های جمع‌آوری‌شده را برای هدف‌گیری و عملیات‌های هسته‌ای و موشکی تحلیل می‌کند.
-
زیرساخت‌های دریایی و زیردریایی: توسعه پایگاه دریایی HMAS Stirling در غرب استرالیا با بودجه‌ای سنگین جهت چرخش و استقرار زیردریایی‌های هسته‌ای آمریکا در قالب پیمان آکوس (AUKUS).
-
پیش‌بینی و انبارسازی تجهیزات: ذخیره‌سازی تسلیحات، سوخت و سوخت‌رسانی سریع در پایگاه‌های هوایی و زمینی شمال و جنوب استرالیا.
آیا استرالیا ناخواسته وارد درگیری می‌شود؟
پفسور رپچارد تنتر، تدوین‌کننده این بانک اطلاعاتی، شرایط موجود را نه‌فقط «نفوذ» بلکه «اشباع نظامی» استرالیا توسط آمریکا نامیده است. نگران‌کننده‌ترین سناریو برای استرالیا، احتمال بروز جنگ میان آمریکا و چین بر سر تایوان یا حوزه دریای جنوبی چین است.
تحلیل‌گران نظامی هشدار می‌دهند:
۱. سلب اختیار در زمان بحران: هنگامی که آمریکا از پایگاه‌ها و تجهیزات مستقر در خاک استرالیا برای پشتیبانی یا هدایت عملیات نظامی علیه یک قدرت منطقه‌ای استفاده کند، استرالیا عملًا از نظر حقوقی و استراتژیک به طرف نبرد تبدیل می‌شود، حتی اگر پارلمان یا دولت استرالیا رسماً اعلام جنگ نکرده باشند.
۲. تبدیل خاک استرالیا به هدف مشرووع: پایگاه‌های کلیدی مانند «پاین گپ» یا پایگاه‌های هوایی شمال استرالیا در صورت بروز جنگ بین قدرت‌های بزرگ، نخستین اهداف حملات موشکی تلافی‌جویانه دشمنان آمریکا خواهند بود.
در مقابل، مقامات وزارت دفاع و ریچارد مارلز، وزیر دفاع استرالیا، تاکید دارند که این همکاری‌ها در راستای «تقویت قدرت بازدارندگی» و حفظ تعادل منطقه‌ای انجام می‌شود. دولت استرالیا اصرار دارد که هیچ «پایگاه تماماً خارجی» در خاک این کشور وجود ندارد و تمام عملیات‌ها تحت حاکمیت کامل دولت کانبرا اجرا می‌شوند. با این حال، عدم شفافیت در جزییات توافقات جدید میان پنتاگون و وزرای استرالیایی، انتقاد احزاب مستقل و نهادهای مدنی را برانگیخته است.
۴۲/۴۲
