به گزارش برگزیده، مینا العریبی، سردبیر عراقی-بریتانیایی روزنامه نشنال امارات، در یادداشتی برای نشریه فارن پالیسی تاکید میکند که از اواخر ماه ژوئن، عراقیها مجذوب یک درام سیاسی واقعی شدهاند که دستکمی از سریالهای مافیایی ندارد.
او به ویدئوهای منتشرشده از سوی مقامات عراقی اشاره میکند که در آنها پلیس به خانه دهها نماینده پارلمان و مقام دولتی هجوم میبرد و انبارهای پول نقد، طلا و تسلیحات را در اتاقهای نشیمن، میان دیوارهای آشپزخانه و به صورت دفنشده در زیر زمین کشف میکند؛ عملیاتی که طبق اعلام شورای عالی قضایی عراق، تنها در یک نوبت به توقیف بیش از ۱۰۶ میلیون دلار پول اختلاسشده انجامید.
این تحلیلگر مسائل جهان عرب در فارن پالیسی تصریح میکند که طبق گفته منیر حداد، مشاور حقوقی نخستوزیر، دولت عراق از سال ۲۰۰۳ تاکنون مبلغ فاجعهبار ۲ تریلیون دلار را که معادل دستکم ۱۵ سال کل بودجه دولت است، به دلیل فساد از دست داده و با وجود اینکه هر نخستوزیری با وعده اصلاحات روی کار آمده، این معضل در قالب پروندههایی چون افشای ۵۰ هزار سرباز شبح در دوره حیدر العبادی یا سرقت قرن ۲.۵ میلیارد دلاری در دوره مصطفی الکاظمی و محمد شیاع السودانی، همواره رشد کرده است.
سردبیر روزنامه النشنال امارات با کالبدشکافی تحولات اخیر یادآور میشود که دور جدید بازداشتها با دستگیری عدنان الجمیلی، معاون سابق وزیر نفت و اعترافات او علیه شرکای جرمش کلید خورد، اما این عملیات که «یورش سپیدهدم» (صولة الفجر) نام گرفته است، در بهترین حالت ضعیف و در بدترین حالت اقدامی برای تسویه حسابهای سیاسی به نظر میرسد، چرا که بازداشتشدگان عمدتاً به جناح سودانی و مثنی السامرایی، رهبر ائتلاف عزم وابسته هستند و شامل اکثریت غارتگران بیتالمال نمیشوند.
العریبی در تحلیل انگیزههای علی الزیدی، نخستوزیر جدید عراق، مینویسد که او از زمان تصدی مسئولیت در اواسط مِی، تمام تلاش خود را به کار بسته تا وجههای مردمی از خود بسازد، چرا که به عنوان یک گزینه توافقی و پیشتر بینامونشان، به شدت نیازمند جلب حمایت داخلی و خارجی است و هرچند مردم نگرانند این کمپین تنها مهرههای درجه دو و سه را هدف قرار دهد، اما این حرکت همچنان در میان افکار عمومی عراق محبوبیت بالایی دارد.
این نویسنده در فارن پالیسی سه سناریوی احتمالی را برای آینده این روند ترسیم میکند؛
سناریوی اول که خواست مطلوب عراقیها و بازیگران بینالمللی است، تشدید واقعی مبارزه با فساد و صرف شفاف اموال توقیفشده برای رفاه مردم است که هرچند بعید به نظر میرسد، اما میتواند الزیدی را به محبوبترین نخستوزیر چند دهه اخیر تبدیل کند یا حتی به قیمت انحلال پارلمان، سبب فروپاشی دولت او شود.
سناریوی دوم، تکرار همان الگوهای سنتی عراق است که در آن متهمان با نفوذ سیاسی راههایی برای تبرئه خود مییابند و تنها چند مهره سوخته قربانی میشوند که این امر ضربهای مهلک به اعتبار الزیدی و آینده کشور خواهد بود.
با این حال، سردبیر روزنامه النشنال امارات محتملترین سناریو را ایجاد نوعی توازن از سوی الزیدی میداند؛ مسیری که در آن دامنه تحقیقات گسترش مییابد اما همه افراد دخیل هدف قرار نمیگیرند تا به این ترتیب، الزیدی ضمن محکوم کردن بازداشتشدگان فعلی، دولت شکننده خود را نیز حفظ کند، هرچند تحقق این امر به حمایت تضمیننشده قوه قضاییه و نیروهای امنیتی وابسته است.
۴۲/۴۲
