نه‌تنها خبری از اخراج، استعفا، شرمندگی و عذرخواهی نیست، بلکه حتی دریغ از یک توضیح ساده که ملت بفهمند چه اتفاقی افتاده و چرا در اوج تورم، حتی از دسترسی و انتقال پول خود نیز عاجزند!
میزان بی‌اعتمادی ملت به سیستم به حدی است که بخش قابل‌توجهی از جامعه معتقدند اصلا هکی در کار نیست و این بحرانی خودساخته برای جلوگیری از دسترسی مردم به دارایی‌های نقدی خود است.
در این کمدی-تراژدی سوفُکلی، پسر مشاور محمود احمدی‌نژاد که بعنوان مستندساز با تیم غرورآفرین فوتبال به مکزیک رفته، از سوراخ سقف بخشی از ترمینال فرودگاه مکزیک و چکیدن آب پُست می‌گذارد و به تمسخر یادآور می‌شود که مشکلات فقط مخصوص ایران نیست. مشکل این‌جاست که آقازاده‌هایی نظیر شمقدری سوراخ ۵سانتی سقف فرودگاه مکزیکوسیتی را می‌بیند اما در برابر حفره بزرگ روی سقفِ آرزوهای میلیون‌ها ایرانی نابینا هستند.
روش مُستعمل این افراد این‌گونه است که همه‌ی بدی‌های غرب را به قاب اینهمانی با ایران می‌برند تا بدبختی را جهانی و طبیعی جلوه دهند، اما تا به محاسن غرب می‌رسند، آن را نشانه‌ی بدویت‌مُدرن می‌شمارند و با چوب اخلاق آرمانشهری خود به جان‌اش می‌افتند. به‌زبانی ساده‌تر هرچه بد است؛ همه‌جایی است و هرچه خوب است؛ مخصوص ماست!
از آن‌طرف حمید رسائی در کانال تلگرامش خبر داده که اولین دستورکار مجلس کذایی پس از بازگشایی، پیگیری قطع اینترنت بین‌الملل است. اما نمی‌گوید چطور در قطع کامل اینترنت بارها بزرگترین و حساس‌ترین مراکز امنیتی، نظامی و اقتصادی کشور مورد حملات سایبری قرار گرفته و گاه (مانند همین نمونه اخیر بانک‌ها) موجب بحران‌هایی بی‌سابقه در کشور شده است.
هم‌زمان عده‌ای همچنان در تجمعات شبانه مشغول معادل‌سازی شمر و عمرسعد با پزشکیان و قالیباف هستند و در فحش و متلک مرزهای نوآوری را جابجا میکنند. می‌گویند گوربابای آرامش و آینده‌ی یک ملت! پتروشیمی را نماد غربزده‌گی می‌نامند و بمباران شدنش را به‌فال نیک می‌گیرند و البته هرشب سهم‌الحضور خود در رسانه‌ی پایداری را دریافت میکنند.
کار تندروی به‌جایی کشید که از سبِّ محمد خاتمی و میرحسین موسوی به تکفیر علی لاریجانی و محمدباقر قالیباف رسید. بعید نیست اگر جلوی این سیلاب ویران‌گر گرفته نشود – مثل آنچه که شیخ قاسمیان با تصویرسازی از تسلیم علی(ع) کرد – پایه‌های تشیع ۱۴۰۰ساله در ایران را هدف قرار دهند و دین نوظهوری را دعوی نمایند که خداوندش تنها با غزوه و غضب و عذاب آشناست.
در این قلزم پرخون هیچکس حواس‌اش به زنان سرپرست خانوار، کارگران روزمزد و پدران قسطی که شب‌ها به‌جای نان، شرمندگی به خانه می‌برند هست؟
آن‌ها که هر شب نعره‌ی نبرد را در حلقوم غِرغِره میکنند و سمفونی جنگ آخرالزمانی را کوک میکنند، گوششان با صدای شکم گرسنه و ناکوک بیش‌از ۳۰درصد ملت آشناست؟
آن‌ها که همچنان در تخیُّل تسخیر خیمه معاویه هستند، این وضعیت شعب‌ابی‌طالب‌وار مردم را می‌بینید یا نه؟ من می‌گویم می‌بینند اما می‌گذرند، چون در نگاه و قاموس آن‌ها ایرانی کسی است که با تفکر آن‌ها همراه است، وگرنه یا وطن‌فروش است که تکلیفش روشن است، یا فریب‌خورده که نیازمند آچارکشی است. شما جزو کدام دسته‌اید؟ وطن‌فروش‌ها یا فریب‌خورده‌گان؟
۲۲۳۲۲۹
