به گزارش برگزیده، تنهایی معمولاً بهعنوان یک احساس عاطفی شناخته میشود، اما دانشمندان حالا میگویند اثر آن میتواند بسیار فراتر از حال روحی باشد. پژوهشهای جدید نشان میدهند تنهایی مزمن ممکن است روی مغز، حافظه و حتی طول عمر اثر بگذارد؛ تا جایی که برخی متخصصان، آن را با خطراتی مثل سیگار کشیدن مقایسه میکنند.
مغز انسان، اجتماعی است
مغز انسان برای ارتباط اجتماعی طراحی شده است. تعامل با دیگران روی احساس امنیت، تنظیم استرس، حافظه و سلامت روان اثر مستقیم دارد.
وقتی این ارتباطها کاهش پیدا میکند، مغز وارد وضعیت «تهدید» میشود و استرس مزمن افزایش مییابد.
تنهایی و افسردگی
افراد تنها بیشتر در معرض افسردگی، اضطراب و اختلال خواب قرار دارند. دانشمندان معتقدند انزوا میتواند مدارهای مغزی مرتبط با پاداش و احساس تعلق را تحت تأثیر قرار دهد.
التهاب؛ حلقه پنهان ماجرا
یکی از یافتههای مهم سالهای اخیر این است که تنهایی مزمن با افزایش التهاب در بدن ارتباط دارد. التهاب مزمن میتواند خطر بیماری قلبی، دیابت و حتی زوال شناختی را افزایش دهد.
آیا تنهایی خطر آلزایمر را بالا میبرد؟
برخی مطالعات نشان دادهاند افراد منزوی ممکن است بیشتر در معرض افت شناختی و آلزایمر قرار بگیرند. پژوهشگران میگویند تعامل اجتماعی مثل یک «ورزش برای مغز» عمل میکند و به حفظ حافظه و عملکرد ذهنی کمک میکند.
چرا با وجود شبکههای اجتماعی هنوز احساس تنهایی میکنیم؟
ارتباط دیجیتال همیشه جای ارتباط واقعی را نمیگیرد. بعضی پژوهشها نشان میدهند استفاده افراطی از شبکههای اجتماعی حتی میتواند احساس انزوا را بیشتر کند.
راهحل فقط «بیشتر حرف زدن» نیست
متخصصان میگویند کیفیت ارتباط مهمتر از تعداد آن است. حتی چند رابطه عمیق و حمایتکننده میتواند اثر محافظتی مهمی برای سلامت روان و مغز داشته باشد.
منابع: apa ، harvard
مترجم: الهه جعفرزاده
۴۷۲۳۲
